Protesty

19 sierpnia władze ZNP zadecydowały, że 1 września odbędzie się pikieta pracowników oświaty w Warszawie, która ma być „pierwszym ostrzegawczym dzwonkiem” dla rządu i resortu edukacji, że środowisko oświatowe nie zgadza się na wprowadzenie niekorzystnych zmian.

- Mówiąc patetycznie, jesteśmy gotowi umierać za emerytury, płace i czas pracy – powiedział na briefingu prasowym Sławomir Broniarz, prezes ZNP. Dodał, że wczorajsza zapowiedź ministra Michała Boniego o wycofaniu ze społecznych konsultacji dwóch projektów nowelizacji najważniejszych ustaw oświatowych – ma charakter formalny, bo zmienia wyłącznie tryb procedowania nad propozycjami zawartymi w projektach nowelizacji. - Podkreślę, że rząd wycofał się jedynie z konsultacji, ale nie ze swoich propozycji, których skutki zdaniem ZNP, mogą być bardzo groźne dla systemu oświaty – powiedział.

Pracownicy przenoszący bagaże oraz obsługujący odprawy na londyńskich lotniskach Gatwick i Stansted strajkują domagając się podwyżek. Na Gatwick 318 pracowników Swissportu rozpoczęło 24 godzinny protest i odstąpiło od pracy, następny ew. strajk jest zapowiedziany na 29 sierpnia.

Personel odrzucił ofertę 3% wzrostu płac, nazywając ją „obelgą”. Związkowcy mówią, że akcja strajkowa może się w ciągu najbliższych tygodni rozciągnąć się na inne lotniska. Lotniskowi pracownicy z Manchesteru podejmą dziś w referendum decyzję o proteście, podobnie na lotniska w Birmingham i Newcastle.

Na Stansted strajk ma odbyć się w poniedziałek 25 sierpnia i piątek 30 sierpnia – strajkować ma personel Swissportu (obsługują linie Swiss Air) oraz pracownicy Airfield Services (obsługują Ryanair i easyJet), którzy odrzucili propozycję 1,5% podwyżki.

Rok temu w North Providence w stanie Rhode Island miała miejsce brutalna akcja policji przeciwko demonstracji Industrial Workers of the World. Tego dnia, IWW protestowało przeciwko restauracji Jacky's Galaxie, aby zniechęcić właścicieli restauracji do korzystania z usług dostawcy Dragon Land Trading, znanego ze złego traktowania pracowników.

Podczas ataku policji, 22-letnia Alexandra Svoboda doznała poważnych obrażeń nogi, w tym uszkodzeń arterii w kolanie, uszkodzeń ścięgien i tkanki nerwowej. Policja twierdziła, że Alexandra zagrażała im pałeczkami do bębna, który był zawieszony na jej szyi i powaliła ją na ziemię wyłamując jej nogę. Na domiar złego, nadal ciążą na niej oskarżenia „napaści na policjanta” i „stawiania oporu podczas aresztowania”.

Federico Puy, nauczyciel w liceum prowadzonym przez Argentyński Czerwony Krzyż został zwolniony z pracy 28 maja pod zarzutem „prezentowania ideologicznego punktu widzenia” na lekcjach o prawach obywatelskich. Ponieważ był pracownikiem tymczasowym (jak większość pracowników na świecie), został zwolniony w trybie natychmiastowym.

Uczniowie liceum podpisali list, w którym domagają się przywrócenia nauczyciela do pracy. Uczniowie spotkali się z tego powodu z represjami ze strony szkoły.

Argentyńska sekcja AIT-IWA, FORA, domaga się natychmiastowego przywrócenia do pracy zwolnionego nauczyciela i wzywa do międzynarodowego dnia akcji 29 sierpnia pod placówkami Czerwonego Krzyża na całym świecie.

14 sierpnia tureccy anarchiści w Istambule zorganizowali protest w związku ze śmiercią pracowników w stoczni Gisan w Tuzla. Protestujący skandowali "to nie są wypadki, ale morderstwa z rąk pracodawców" i "kapitalizm zabija zarówno w czasie wojny, jak i pokoju". Policja usiłowała powstrzymać protest, ale demonstranci poszli dalej i zaczęli protest znowu w innym miejscu.

11 sierpnia troje pracowników stoczni Gisan w Tuzla zginęło po tym, jak pracodawcy kazali im wziąć udział w niebezpiecznym teście zabezpieczenia łodzi ratunkowej. Pracodawcy powinni byli skorzystać z worków z piaskiem dla testów, a nie z ludzi. 12 pracowników zostało rannych.

Turecki Minister Pracy powiedział, że ta stocznia oraz inne gdzie były śmiertelne wypadki, powinny zostać zamknięte. Co najmniej 24 osoby zginęły w tym roku w wypadkach w stoczniach w Tuzla. Komisja parlamentarna niedawno badała sytuację pracowników w stoczniach i ustaliła, że stocznie ignorują zasady bezpieczeństwa. Wielu pracowników stoczni pracuje także na kontraktach dla firm zewnętrznych i nie przeszło odpowiedniego szkolenia.

99 pracowników zginęło w wypadkach w stoczni Gisan od 1992 roku.

Dwoje międzynarodowych aktywistów, którzy usiłowali wywiesić transparent obok siedziby firmy Lionbridge w Pekinie zostało zatrzymanych i przesłuchanych 13 sierpnia przez chińską bezpiekę. Odebrano im dwa transparenty: jeden o firmie Lionbridge i sprawie Jakuba G. w Polsce, a drugi o współpracy firmy Microsoft z chińskim aparatem represji, który chcieli także powiesić pod siedzibą firmy Microsoft. Obydwoje zostali w końcu wypuszczeni bez postawionych zarzutów.

W ostatnich dniach przestrzeń publiczną zalała fala wojskowej propagandy. Na głównym planie widzimy capitalist-realistyczną, zadowoloną twarz młodego konsumenta, który ma szansę przyłączyć się do elitarnego, dystyngowanego grona wojskowych dzielnie prężących pierś na drugim planie. Wszystko w panierce dumy, profesjonalizmu, kultywowania tradycji i połączenia powagi ze szczęściem.

Jakie jest prawdziwe oblicze wojska „w akcji” wiemy choćby z trwającego właśnie konfliktu w Gruzji czy prowadzonych przez Polskę okupacji Iraku i Afganistanu. Nie godzimy się, żeby za zabierane nam pod groźbą represji pieniądze funkcjonowała organizacja, której żołnierze bezkarnie mordują cywili, działając zarazem w interesie imperiów i korporacji.

Od ponad tygodnia z telewizorów i z bilbordów armia zachęca do wstępowania w jej szeregi. Krakowscy anarchiści już się przekonali! Chcąc przyczynić się do zasilenia jej szeregów jak największą liczbą rekrutów przerobili reklamy tak, by pokazać prawdziwe, niesłusznie skrywane oblicze dumnych, honorowych i każdego dnia lepszych polskich sił zbrojnych.

http://fakrakow.wordpress.com/2008/08/13/subvertising-przeciwko-wojsku/

Witam.

O godzinie 18 minut 40 stawiłem się na miejscu. Ludzi było kilkanaście sztuk, potem stopniowo dołączali inni. Może doszło do 60 osób. W większości byli to ludzie starsi, średnia wieku oscylowała wokół pięćdziesiątki. Było też kilkanaście osób w wieku studenckim. Pojawili się członkowie KWK, z potwornym bohomazem na szmacie uwieszonej na kiju, który miał przedstawiać flagę gruzińską. Najwyraźniej wiele wysiłku kosztowało ich pomazanie prześcieradła sprayem.

Co mnie od początku nieprzyjemnie uderzyło, to nazbyt okazywana radość ze spotkania. Uśmiechom perlistych protez ceramicznych nie było końca. Jak na moje oko, to można sobie piątkę przybić, ale głośne się śmianie, przytulanie jest cokolwiek niestosowne. Składam to na karb konieczności wyładowania napięcia konfrontacyjnego i organizacyjnego.

Kto mi to zrobił?

Nie ma nikogo i nie ma komu dać po łbie. Toteż niejeden chłop miał dosyć tego wypatrywania, na kim by tu wywrzeć złość. Ale ja nie z takich. Wściekły na wszystko jestem jak cholera. I zostaję tu.[1] Tak reaguje wyrzucony z własnego gospodarstwa i domu amerykański rolnik, prawie wszystko co posiadał zabrał mu bank. Pozbawiony ziemi, którą kochał, zraszał własnym potem i czcił jako swą i swej rodziny żywicielkę, pragnie znaleźć kogoś, kto jest za to odpowiedzialny. Kto jest winien tego, że jednego dnia z gospodarza, człowieka uczciwie zarabiającego na chleb, został odartym z godności włóczęgą? Są lata 20-30 XX wieku, Stany Zjednoczone pogrążają się w wielkim kryzysie. Bank odbiera ziemię pracującym na niej ludziom, którzy zmuszeni są wyruszyć na południe, by tam szukać, obiecanej, w rozdawanych w całej okolicy ulotkach, pracy. Marzą o białych domkach i pomarańczach rosnących w ogródku, zamiast tego znajdują jedynie nędzę, upodlenie i cierpienie. W powieści Johna Steinbecka pt. „Grona gniewu” widzimy rodzinę, która wraz z tysiącem innych, po stracie dorobku swojego życia, jest zmuszona ruszyć w drogę ku nieznanemu, na północ.
Tak, ale bank to przecież też ludzie.
Nie, mylicie się, mylicie się zupełnie. Bank to nie ludzie, to zupełnie co innego. Bywa i tak, że wszyscy pracownicy banku nienawidzą tego, co bank robi, a on mimo to robi swoje. Bank to nie ludzie, to coś więcej. To potwór. Ludzie go stworzyli, ale nie mają nad nim władzy.[2] Kto jest więc winien cierpienia? Bank zabrał. Bank stworzony przez ludzi nie podlega ich woli, jest wszechwładny, nieposkromiony, domaga się, otwiera wielką paszczę i wciąga do niej to, co chce. Kim są ludzie nienawidzący go, a jednocześnie czczący go jako boga, przed którym należy klękać i oddać cały swój los w jego ręce? Czym więc on jest? Czy nie jest jednym z elementów jakieś większej całości? Czym ta całość, ten potworny oplatający wszystkich ludzi wokół swoimi mackami twór, jest?

o godzinie 19.00 pod ambasadą Rosji protest
przeciwko Rosyjskiej agresji w Gruzji

adres ambasady Federacji Rosyjskiej:
ul. Belwederska 25C

W środę 6 sierpnia w kanadyjskim mieście Vancouver doszło do solidarnościowego ataku z prowadzącymi protest głodowy w Europie więźniami politycznymi oraz z prowadzącym bezterminową głodówkę Amadeu Casellasem. Anarchiści spalili stojącego pod sądem vana szeryfa oraz radiowóz zaparkowany przed miejscowym zakładem karnym, którym chwilę wcześniej przywieziono więźniów.

Ataków dokonano za dnia i jak piszą w oświadczeniu sprawcy, były one związane z coraz bardziej rygorystyczną kontrolą społeczną w mieście i niepohamowanym rozrostem instytucji sprawowania władzy nad ludźmi. Data ataku nie była przypadkowa i była wyrazem solidarności z będącymi aktualnie w szponach bezprawia, walczącymi o to samo anarchistami w Europie. Pełne oświadczenie w języku angielskim dostępne TUTAJ.

Pracownicy fabryki Triumph rzucali biustonoszami i inną bielizną podczas protestu pod siedzibą rządu. Bielizna ta pochodziła z produkcji fabryki w Samut Prakan. Ponad 800 pracownic brało udział w demonstracji solidarnościowej z Jitrą Kongdej, liderką związku w Triumphie. Jitra została zwolniona 8 lipca ponieważ wystąpiła w programie telewizyjnym w koszulce z antymonarchistycznym napisem "Niewstawanie nie jest przestępstwem. Ktoś kto ma własne zdanie nie jest przestępcą". Napis odnosi się do osób aresztowanych w kinach ponieważ nie wstali podczas hymnu. Ktoś poskarżył się na wystąpienie Jitry w internecie i nawoływał do bojkotu produktów Triumpha. Firma zdecydowała skorzystać z okazji i zwolnić związkowca.

Pracownicy zrozumieli, że koszulka była jedynie pretekstem do zwolnienia Jitry, a działania firmy miały na celu osłabienie związku w fabryce. Pracownicy zorganizowali już kilka demonstracji. 30 lipca, ostatniego dnia pracy Jitry, wszyscy członkowie związku - 4 tys. osób. - przerwało pracę i demonstrowało pod bramą fabryki. Po tym jak demonstracje pod fabryką i marsz na siedzibę firmy w Bangkoku nie przyniosły rezultatów, zorganizowali protest pod siedzibą rządu. Premier Tajlandii, Samak Sundaravej odmówił rozmów z protestującymi.

Rozbrat. Epizod I - film poświęcony życiu poznańskiego skłotu "Rozbrat. Epizod I". Realizacji dokumentu podjął się w 2004 roku Andrzej Wojciechowski. W założeniach miał to być pełnometrażowy dokument, projekt ten jednak, ze względu na natłok innych zajęć reżysera, nie został zakończony. "Rozbrat. Epizod I" jest więc jedynie 30 minutowym wstępem, zmontowanym z nagranych materiałów.

Działacze skupieni wokół Rozbratu i organizacji z nim związanych współtworzyli bądź współtworzą takie grupy jak: Porozumienie Społeczne "Poznań Miasto dla Ludzi", Ogólnopolski Związek Zawodowy "Inicjatywa Pracownicza", Komitet Wolny Kaukaz, Anarchistyczny Czarny Krzyż. Z Rozbratem związana jest również niezależna Oficyna Wydawnicza Bractwa "Trojka".

http://www.alterkino.org

17 lipca 500 dokerów pracujących w południowym terminalu czarnomorskiego portu Konstanca, zarządzanego przez firmę DP World, ogłosiło bezterminowy strajk. Strajkujący domagali się podwyżki 200 Euro, dodatków za nadgodziny i za staż pracy, oraz jasnych przepisów dotyczących czasu pracy.

Terminal drugi jest odpowiedzialny za 85% ruchu największego portu w Rumunii. Według liczb podanych przez firmę, w zeszłym roku zarobiła ona 12 milionów Euro.

Pięć lat temu obiecano pracownikom, że otrzymają pensje na poziomie zachodnioeuropejskim i że będą pracować według zachodnich standardów. Jednak pracownicy zarabiali około 400 Euro miesięcznie, przy bardzo dużym obciążeniu pracą, z bezpłatnymi nadgodzinami. Z powodu inflacji cen żywności i gazu (wzrost o 20 procent od czerwca), zarobki są niewystarczające.