Ruch anarchistyczny

Nota redakcyjna
Tekst opublikowany został w piśmie "Dieło Truda" nr 4, wrzesień 1925 r., s. 7-8. Przedruk w zbiorze "Walka z państwem i inne artykuły" pod red. Aleksandra Skirdy. Tłumaczenie: Iwo Czyż. Anarchistyczne Archiwa 2008.

Anarchizm to pogląd dotyczący nie tylko społecznej strony życia człowieka w tym sensie, w jakim mówią o nim słowniki polityczne, a czasem nasi propagandowi mówcy na wiecach. Anarchizm to pogląd dotyczący życia człowieka w ogóle.

Z przyjemnością zapraszamy Was - uczestniczki i uczestników oraz sympatyków i sympatyczki Federacji Anarchistycznej, osoby stawiające pierwsze kroki jako aktywiści jak i osoby od lat zaangażowane w działalność społeczną na drugi obóz Federacji Anarchistycznej.

Obóz rozpoczyna się 18 sierpnia i potrwa tydzień. Chcielibyśmy aby obóz stanowił miejsce wymiany oraz rozwoju aktywistycznych umiejętności i wiedzy przydatnej na co dzień (i nie tylko), ale także aby był miejscem integracji osób o poglądach wolnościowych. Dokładna lista warsztatów i spotkań ciągle ewoluuje. Jeżeli masz pomysł na jakiś wykład, warsztat skontaktuj się z nami. Mail kontaktowy: oboz@lists.bzzz.net

Baza namiotowa jest położona niedaleko Makowa Podhalańskiego w Beskidach. Jak tam dotrzeć? Musisz dojechać na stację PKP w Makowie Podhalańskim. Tam będą czekać osoby pomagające dotrzeć na miejsce. Daj nam wcześniej znać, o której godzinie przyjedziesz.

Numer komórki obozowej:886678455

Diego. Wspomnienia hiszpańskiego anarchisty - „Diego” to opowieść życia i walki hiszpańskiego anarchisty Diego Camacho, szerzej znanego jako Able Paz, autor biograficznej książki o Buanaventurze Durrutim jak i kilku innych książek opisujących hiszpański anarchizm jak i anarchistyczna rewolucję w latach wojny domowej. Goldberg w dość ciekawy sposób przedstawił cała historię, gdzie głównie chodziło o ukazanie osobistego zaangażowania głównego bohatera, a w mniejszym stopniu przedstawienie tego co działo się 65 lat temu w Hiszpanii. Dlatego też, konwencja filmu ogranicza się do ukazywania zdjęć i komentarzy do nich samego bohatera, ze skąpymi fragmentami filmów dokumentalnych.

Dziś, gdy zdecydowana większość uczestników hiszpańskiej rewolucji już nie żyje, pozostają nam tylko wspomnienia tych, co mieli okazję przeżyć wspaniałe chwile w gorącym okresie lata 1936 roku. Takim wspomnieniem jest też ten film, doskonale dokumentujący to, co chcieli oni przekazać przyszłym pokoleniom.

http://www.alterkino.org

Czerwcową „Ulicę Wszystkich Świętych” rozpoczyna Klaudiusz Wesołek tekstem o przejęciu przez partyjnych aparatczyków władzy ekonomicznej nad Polską. O górnośląskich animozjach narodowościowych pisze Marek Gajda, o sesji naukowej poświęconej „godce śląskiej” – Adam Papierniok. Wileński portal www.Infopol.lt/pl/ użycza recenzji z „Bezdroży dziejów Polski” T. Wyrwy, pióra Lecha L. Przychodzkiego, sytuację i mentalność studentów z roku 1968 i 2008 porównuje Oskar Szwabowski, Janusz Krawczyk zabiera głos w sporze „Naszego Dziennika” i „Lewicy bez Cenzury”, Andrzej Obuchowski przypomina „Mansfield Park” J. Austen, M. Gajda w kolejnej odsłonie opowiada o czwartej edycji „Pilarszczyzny” w Raciborzu, Monika Stopa tłumaczy następny fragment artykułu Dmitrija Sobolewa o szkoleniu niemieckich pilotów przez ludzi Stalina a John Lukacs powraca z rozmyślaniami nt. losów Finlandii. Po nim dwa teksty Vandy Zakrzewskiej nt. Chin – w tym aktualny, dotyczący rozruchów w Weng Xian 28. czerwca. Poza tym stali satyrycy oraz sprawy protestu kobiet w Wałbrzychu i Stowarzyszenia Biedaszyby.

numer w pdf

W dniach od 5 do 15 sierpnia w okolicach Niżnego Nowogrodu odbędzie się ekologiczny obóz antynuklearny zorganizowany przez ruch antyatomowy, Akcję Autonomiczną (Awtonomne Dejstwie), oraz Rainbow Keepers.

Plany związane z budową elektrowni atomowej w regionie Niżnego Nowogrodu są częścią ogólnego planu rozwoju energetyki jądrowej w Rosji. W ramach planów, ma powstać 36 nowych reaktorów jądrowych. Władze regionu Niżnego Nowogrodu wyraziły zgodę na budowę w kwietniu 2007 r. Elektrownia ma zostać uruchomiona w 2016 r.

Według badań opinii publicznej, od 62% do 66% mieszkańców regionu jest przeciwnych budowie. Choć szef państwowej korporacji ROSATOM twierdzi, że agencja nie zamierza budować elektrowni atomowych tam, gdzie większość społeczeństwa sprzeciwia się takim inicjatywom, ROSATOM nie wycofuje się z planów dotyczących Niżnego Nowogrodu.

Obóz będzie polegał na serii wykładów, szkoleń, projekcji filmów, akcji protestacyjnych i koncertu.

4-6 lipca we Włoszech odbył się ósmy zjazd Międzynarodowej Federacji Anarchistycznej (IFA). Brało w nim udział ok. 200 osób z 18 krajów.

Na zjedzie odbyły się warsztaty na temat strategii Federacji, o migracjach, religii, nacjonalizmie i faszyzmie, edukacji oraz o kwestiach genderowych i anarchafeminizmie.

Moja powieść "Wydziedziczeni" jest historią małej planety, której mieszkańcy nazywali się Odonianami. Ich nazwa pochodzi od założycielki tego społeczeństwa, Odo, która żyła wiele pokoleń przed czasami, o których pisze w mojej książce, i dlatego nie może ona brać udziału w akcji inaczej, jak tylko w sposób pośredni, w tym sensie, że gdyby nie ona, nie byłoby "Wydziedziczonych".

Międzynarodowe Stowarzyszenie Pracowników (International Workers' Association – IWA, w jęz. hiszpańskim: AIT - Asociación Internacional de los Trabajadores), to międzynarodowa federacja anarcho-syndykalistyczna zrzeszająca organizacje pracownicze i związki zawodowe w wielu krajach. IWA powstała na kongresie założycielskim w 1922 r. w Berlinie.

Pośród sygnatariuszy znalazły się grupy z Argentyny, Chile, Niemiec, Holandii, Włoch, Meksyku, Norwegii, Portugalii i Szwecji. Największa organizacja anarchosyndykalistyczna - Confederacion Nacional del Trabajo (CNT) z Hiszpanii nie mogła przysłać swoich delegatów ze względu na to, że toczyła zażartą walkę z dyktaturą Primo de Riviery. W późniejszym czasie CNT przystąpiło do IWA na zjeździe w Saragossie w 1923 roku.

Już w pierwszym roku istnienia, w IWA zrzeszone były miliony pracowników.

Program IWA zakładał ustrój oparty na autonomicznych komunach i sfederowanych radach na poziomie lokalnym, regionalnym, krajowym i globalnym. Samorządne organizacje miały na celu stworzenie podstaw samorządnego społeczeństwa opartego o racjonalne wykorzystanie zasobów i pomoc wzajemną.

Kongres berliński przyjął nazwę Interenational Workmen’s Association, później zmienioną na International Workers Association. Przyjęto również "Zasady, Cele i Statuty", które były podłożem zasad rewolucyjnego syndykalizmu. "Zasady..." przez dziesiątki lat były jedynie w minimalnym stopniu zmieniane, tak więc do dzisiaj stanowią fundament dla działań IWA.

W latach dwudziestych IWA rozwijało się bardzo dynamicznie i coraz więcej organizacji przyłączało się bądź nawiązywało kontakt z międzynarodowym sekretariatem IWA. Organizację anarchosyndykalistów i syndykalistów powstawały w Urugwaju, Bułgarii, Polsce, Japonii, Australii, Południowej Afryce, Paragwaju, Północnej Afryce i wszędzie tam gdzie rozwijał się przemysł.

USI we Włoszech było w 1920 roku jedną z największych organizacji syndykalistycznych na świecie, lecz z dojściem do władzy Mussoliniego i faszystów stało się również jedną z pierwszych organizacji zmuszonych do zejścia do podziemia i praktycznie zaprzestania działalności. FAUD w Niemczech, NSV w Holandii, CGT w Portugalii, CDSR we Francji i wiele innych organizacji w Europie i Ameryce Płd. nie było w stanie przetrwać faszystowskiej ofensywy w latach trzydziestych i czterdziestych.

8 lipca anarchiści brali udział w demonstracji przeciwko tarczy antyrakietowiej z okazji wizyty Condoleezi Rice w Pradze. Minister Schwarzenberg, który podpisał porozumienie z amerykanami został obrzucony pomidorami.

Ukazał się nowy numer szczecińskiego pisma Akcja Bezpośrednia. Pismo bierze udział w walce klas.
Zbójeckie pismo, którego lektura może spowodować utratę wiary w neoliberalizm - ostrzega Instytut im. Adama Schmita.

plik pdf tutaj.

Nie dla amerykańskiej tarczy antyrakietowej !

W nocy z 9/10 lipca 2008 w Toruniu na moście samochodowym zawisł transparent o treści "NIE DLA TARCZY" !

Akcja jest wyrazem niechęci środowisk wolnościowych wobec planów lokalizacji na terenie Polski elementów amerykańskiej tarczy antyrakietowej.

Chcemy wyrazić sprzeciw wobec instalacji na terenie Polski, a dokładnie w Redzikowie pod Słupskiem, u.s. - amerykańskich baz wchodzących w skład tak zwanej "tarczy antyrakietowej" National Missile Defence. Uważamy, że "tarcza antyrakietowa" to anachroniczne politycznie i destabilizujące strategicznie podejście do zapewnienia bezpieczeństwa międzynarodowego. System obrony antyrakietowej nie polepszy obronności Polski, a wręcz przeciwnie - wzrośnie realne zagrożenie ze strony wrogich rządowi U.S.A. państw. Tarcza będzie służyć tylko Stanom Zjednoczonym, a Polska stanie się pierwszym celem w przypadku ataku, ponieważ przeciwnicy U.S.A. będą chcieli w pierwszym rzędzie zniszczyć systemy chroniące. Obawę wzmaga fakt, że system ten nie jest do końca sprawdzony (pozytywnie przeszło zaledwie 6 na 12 prób - www.publik.wikidot.com/md-czydziala). Polska tak naprawdę otrzyma dziurawą "kamizelkę kuloodporną" w zamian za narażenie się na strzał.

Co jakiś czas, ktoś zadaje mi pytanie, często zahaczające o sarkazm - czy kilkuosobowe pikiety solidarnościowe cokolwiek mogą zmienić?

Aby nie powtarzać się za każdym razem tych samych argumentów, postaram zebrać je poniżej.

Ostatnio, jako uczestnik Związku Syndykalistów Polski, brałem udział lub organizowałem pikiety solidarnościowe ws. zwolnienia związkowców z Auchan, Starbucks i Lionbridge. W każdym z tych przypadków część zaproszonych na pikietę osób nie przyszła, stwierdzając, że "akcja nie ma sensu". Pomijając już, że może być to zwykła racjonalizacja nieróbstwa - znakomita, "rozsądna" wymówka, aby nic nie robić i zostać w domu i w najlepszym przypadku czytać Marksa lub Bakunina. Wierzę jednak że część osób, cierpiąc na polityczną depresję, która trawi obecnie całe społeczeństwo, autentycznie nie wierzy, że można tego rodzaju niewielkimi akcjami mieć jakikolwiek wpływ na rzeczywistość - i do nich kieruję ten tekst, bo "racjonalizatorów" nic nie przekona, zawsze znajdą sto innych wymówek.

Dzisiaj odbyła się kolejna rozprawa po demonstracji przeciw Radzie Europy z 2005 r. Sprawa została znowu odroczona z powodu nieobecności kilka osób oraz wniosku o powołanie nowego świadka, autora raportu z wydarzeń, który trafił do sądu trzy lata po wydarzeniu.

Od wczoraj pod siedziba burmistrza Berlina odbywa się demonstracja przeciwko ewikcji skłotu na Brunnenstraße 183. Sklotersi i przyjaciele stworzyli mały obóz i zostają tam przez najbliższy tydzień. Protest ma mieć formę symbolu - jeśli wyrzucicie nas z naszego domu, będziemy zmuszeni mieszkać na ulicy. Może nawet tutaj. Nie ma możliwości rozbicia namiotów, wiec warunki są dość trudne.

Skłotersi prowadza weganski/wegetarianski bar, w którym raz w tygodniu wyświetlane są filmy oraz odbywają sie koncerty i jam sessions. W budynku działa sklep darmowy, otwarty we wszystkie dni robocze. Większość aktywności zostaje na ten tydzień przeniesiona pod siedzibę burmistrza. Jednym z argumentów jest to, ze burmistrz Berlina na swojej stronie internetowej zamieścił fotografie z wizyty w sklepie darmowym, udowadniając jak bardzo "społecznym" jest politykiem. Może teraz będzie miał okazje to potwierdzić.

Więcej o sytuacji skłotu na stronie http://www.brunnen183.de - po niemiecku.

…tekst jest głosem w debacie, sugestią, próbą, reportażem z drogi badawczej, pisanym raczej w trakcie niż u kresu… w kontekście walki z podwyżkami cen…

Kto jest wrogiem?

Pamiętna scena z Gron Gniewu: jeden z farmerów, któremu bank odebrał ziemie zastanawia się, komu wpakować kulkę w łeb, bo przecież ktoś musi być winny. Czy jednak winny musi być człowiekiem, postacią z krwi i kości? Kapitalista powołujący się na obiektywne uwarunkowania podczas przeprowadzania redukcji zatrudnienia w firmie… Hierarchia w firmie, z sympatycznym, miłym szefem u szczytu, jako odzwierciedlenie obiektywnej struktury bytu, już nie świętego, a ziemskiego, jednak tak samo apodyktycznego… Krótko mówiąc, czy można obwinić człowieka, który postępuje według żelaznych praw? Obciążyć, postawić przed sądem ludowym, kogoś kto postępuje tak jak postępuje nie z własnego wyboru? Redukcja jest bolesna dla zwalnianych, niezależnie czy podejmujący decyzję o zwolnieniu czyni to ze smutkiem czy z uśmiechem na ustach. Hierarchia przetrwa niezależnie od tego, kto będzie na szczycie – i podobne spustoszenia będzie pełnić w ludziach żyjących w zhierarchizowanym społeczeństwie.