Świat

Fiat zwolnił w Polsce około 1400 pracowników. Tyle samo zamierza zatrudnić w Serbii w zamian za subwencje od rządu. Fiat zobowiązał się zatrudnić 1400 nowych robotników w Serbii i dostanie subwencje w wysokości 10 tys. euro za każdego robotnika. Pieniądze na tą subwencję Serbia dostała od Rosji.

W dniu 31. marca 2013 r. o godz. 7:50 w elektrowni jądrowej Arkansas Nuclear One nad jez. Dardanelle (Russelville, Arkansas, USA) podczas rozruchu urwał się rotor turbiny, ważącej 500 t. W tym momencie reaktor nr 1 wszedł w zakres pracy bez odbioru mocy, co grozi stopieniem się rdzenia i wybuchem reaktora. Próba spowolnienia reakcji łańcuchowej za pomocą grafitowych prętów bezpieczeństwa nie odniosła skutku, gdyż z nieznanych powodów pręty się zablokowały. Jednocześnie uszkodzony został system sterowania reaktorem, uniemożliwiający automatyczne włączenie się systemu chłodzenia awaryjnego. Po 3 min. 50 sek. włączono ręczne agregaty bezpieczeństwa. Zginął 1 pracownik a 9 zostało rannych. W tym samym czasie nastąpiło automatyczne awaryjne zatrzymanie reaktora nr 2. Pręty grafitowe zadziałały prawidłowo i moc reaktora zmniejszyła się o ok. 60%.

Jednocześnie spalił się transformator, zasilający pompy wodne. Agregaty bezpieczeństwa pracujące przy chłodzeniu reaktora nr 1 nie mogły obsługiwać jednocześnie reaktora nr 2, w związku z czym podjęto decyzję o chłodzeniu reaktora wodą z systemu zewnętrznego. Wiąże się to z faktem, że woda ta nie jest w obiegu zamkniętego chłodzenia. Para jest odprowadzana do kominów chłodniczych, skąd jest wydalana do atmosfery.

W końcu rdza zżarła „żelazną damę”, choć dla niektórych o wielę za późno. „Złodziejka mleka”, jak ją zwą Ci, których w czasach dzikiej prywatyzacji zostali pozbawieni szklanki mleka dla dzieci w szkołach. Kibice FC Liverpool często śpiewali na trybunach pieśni zachęcające do karnawału po jej odejściu. Mieli ku temu powody, jej decyzje całkowicie zrujnowały życie ówczesnych mieszkańców. Niszcząc główne źródło ich dochodów – infrastukturę portową i przemysł z nią związany nie dała ludziom żadnej alternatywy pozostawiając ich bez środków do życia.

Baronową pamiętają górnicy i robotnicy budowlani, bo ich strajki policja na jej usługach pacyfikowała i mordowała ludzi walczących o warunki do życia. Baronowa lubiła współpracować z mordercami. Jej przyjaciel Pinochet to tylko jeden z nich. Do grona kolegów należał również Suharto, któremu podarowała kilka pancerników do wyżynania cywilów, lubiła pozować do zdjęć z niedawno obalonym Hosni Mubarakiem, czy z „rzeźnikiem” Bothą. Długo by można wymieniać zasługi „Ironicznej damy” jak ją wolą zwać niektórzy mieszkańcy Wielkiej Brytanii. Niech data jej śmierci będzie zawsze przypomnieniem jak krew i kłamstwa pięknie ukrywały się pod obliczem czcigodnej Baronowej Thatcher.

Na blogu Iana Bone'a z Class War można znaleźć wciąż uaktualnianą listę państw i miast w których w sobotę odbędą się uliczne karnawały radości związane z odejściem Thatcher

We wtorek 9 kwietnia górnicy kopalni miedzi w całym Chile rozpoczęli strajk generalny. Dwie federacje związków górniczych (Federación de Trabajadores del Cobre – FTC i Federación Minera de Chile - FMC) sektora prywatnego i państwowego połączyły siły i zorganizowały strajk i demonstracje górników.

Żądania górników dotyczą równych emerytur dla wszystkich górników zarówno sektora publicznego jak i prywatnego. Domagają się przejęcia przez sektor publiczny wszystkich kopalni miedzi i litu w kraju z rąk prywatnych korporacji bezwzględnie eksploatujących zasoby i ludzi. Górnicy chcą by dochody generowane przez ten sektor służyły wspieraniu darmowej edukacji i służby zdrowia. Domagają się również funduszu dla wszystkich pracowników cierpiących na schorzenia zawodowe i godnych emerytur dla mieszkańców Chile. Kolejnym żądaniem jest, aby kopalnie zaadoptowały normy pracy zgodne ze standardami Światowej Organizacji Pracy.

6 maja 2013 roku – w rocznicę wydarzeń, mających miejsce na placu Błotnym – w Moskwie przejdzie nowy protest marsz. Nie ustalono jeszcze ostatecznej nazwy pochodu, więc póki co nazywa się go tak, jak rok temu, Marszem milionów.

To wydarzenie będzie punktem kulminacyjnym wszelkich naszych działań, które miały miejsce wiosną br. Trasa marszu dopiero zostanie ustalona, niemniej jednak wiadomo, że metą będzie plac Błotny, co ma znaczenie symboliczne.

Pracownicy wytwórni popcornu Natais we francuskim Bézéril wystąpili przed sądem za rzekome „zniesławienie” swojego byłego pracodawcy. Chodziło o to, że na swoim blogu pracownicy pisali o warunkach pracy oraz o narażeniu na działanie diacetylu. Ta substancja chemiczna może powodować bardzo poważne schorzenia płuc, taki jak zarostowe zapalenie oskrzelików.

Blog nazywał się „Wolność słowa dla pracowników Natais” i został utworzony po serii strajków i zwolnień. Poświęcony był ujawnianiu ciężkich warunków pracy w firmie i represjom ze strony kierownictwa, a także odmowie wdrożenia porozumienia zbiorowego usankcjonowanego przez Sąd Kasacyjny.

Aktualizacja 12 kwietnia: Eksmitowana lokatorka zmarła w wyniku szoku psychicznego doznanego podczas eksmisji.

9 kwietnia o godzinie 11, komornik sądowy przeprowadził eksmisję na bruk niepełnosprawnej staruszki w dzielnicy Reinickendorf w Berlinie. Za względu na zgromadzenie przeciwników eksmisji, komornikowi towarzyszyło ponad stu funkcjonariuszy policji, którzy zablokowali dojście do domu przy Aroser Allee od wczesnych godzin porannych.

Policyjne represje odczuli na własnej skórze również sąsiedzi, którzy w piątek zebrali się w pobliskiej kafejce, by rozmawiać o obronie swoich praw lokatorskich. Policja próbowała wtedy doprowadzić do rozwiązania spotkania. Eksmitowana kobieta była tak wstrząśnięta, że mówiła o odebraniu sobie życia. Tymczasowo przygarnęli ją sąsiedzi.

W Stanach Zjednoczonych trwa kampania na rzecz przymusowego brandowania... polityków. Jej autorzy argumentują, że choć kongresmani i senatorzy są powszechnie wspierani finansowo przez wielkie korporacje, wyborcy nie wiedzą, kto i jakie datki przekazuje "wybrańcom" narodu. A od tego zależeć mogą ich decyzje i zachowania. Stąd postulat, by w czytelny sposób znakować polityków symbolami firmowymi.

Zdaniem pomysłodawców inicjatywy parlamentarzyści powinni nosić markowe znaki podczas swych wystąpień publicznych i oficjalnych wizyt. Rozmiar logo i jego lokalizacja zależeć miałyby od wysokości otrzymanej dotacji - np. za 1 mln USD obowiązkowy byłby banerek na piersi o wymiarach 4 na 8 cali, a obiad na koszt lobbysty byłby uwzględniony na przypince. Pomysłodawcy proponują, by z obowiązku oznaczania zwolnione były datki osób prywatnych o wysokości nieprzekraczającej 1000 USD.

Zmarł rosyjski dziennikarz Michaił Biekietow, który w 2008 roku, kiedy walczył z budową autostrady pod Moskwą, został brutalnie pobity - poinformowała jego prawniczka. Wskutek napaści Biekietow miał uszkodzony mózg i amputowano mu nogę. Prawniczka dziennikarza Stalina Guriewicz powiedziała rosyjskiej agencji Rapsi, że Biekietow zmarł w szpitalu po zadławieniu się jedzeniem. Miał 55 lat.

Biekietow, założyciel krytycznej wobec lokalnych władz gazety "Chimkińskaja Prawda", ostro sprzeciwiał się wycinaniu pobliskiego Lasu Chimkińskiego pod budowę autostrady Moskwa - Petersburg.

W listopadzie 2008 roku został dotkliwie pobity przed swoim domem. Lekarze przez wiele miesięcy walczyli o jego życie. Przeszedł serię ciężkich operacji - amputowano mu nogę i kilka palców. Stracił też głos. Wcześniej podpalono jego samochód; dziennikarz otrzymywał też groźby.

Stara piosenka śpiewana na stadionach piłkarskich "We will make a party when Maggie Thatcher die" przenosi się w świat realny. Cała Wielka Brytania świętuje.

O ile w Polsce mamy dyskurs konserwatywno-liberalny więc nie ma mowy o powiedzeniu złego słowa na Margareth Thatcher o tyle w Wielkiej Brytanii proletariat nienawidzi jej bardziej niż w Polsce nienawidzi się Jaruzelskiego.

Bez żadnego skrępowania o "wspaniałym dniu" powiedział nawet szef jednej z central związkowych. Najbardziej świętują ośrodki przemysłowe i dawne miasta górnicze.

6-ego kwietnia moskiewscy anarchiści urządzili protest w obronie zatrzymanych 6 maja i innych więźniów politycznych. 24 uczestników Marszu milionów, którzy postanowili chronić ludność cywilną przed atakiem ze strony policji, zostało pobitych i wtrąconych za kratki, a liczba takich przypadków stale rośnie.

Jeden z organizatorów wiecu powiedział z trybuny, że władze rosyjskie w obliczu Komitetu Śledczego prawie od samego początku dochodzenia twierdziły, iż w „zamieszkach” na Placu Błotnym było 70 „zainstalowanych” osób. Niektórzy sugerują, że główne „procesy bagienne” mają rozpocząć się dopiero po zatwierdzeniu ich wszystkich.

Wśród obecnych podczas mitingu więźniów 6 maja znaleźli się: anarchiści Aleksandra Duchanina, Stefan Zimin oraz Aleksiej Polichowicz. „Organizatorów zamieszek” na Placu Błotnym reprezentowali Siergiej Udalcow, Leonid Razwozżajew, Konstantyn Lebiediew, Giwi Torgamadze, zatwierdzeni oficjalnie 5 kwietnia, tj. dzień przed mitingiem.

3 kwietnia o ósmej rano pracownicy Centrum Zwalczania Ekstremizmu jednocześnie przeszukali cztery domy, gdzie mieszkali antyfaszyści. Po przeszukaniu aktywiści Rusłan Rostow, Oleg Kapustjanow, Dmitrij Iljeczew, Arciom Szer zostali przywiezieni do budynku MSW.

Przeszukania odbyły się z widocznymi naruszeniami. W trakcie zatrzymania aktywistom nie zostały przedstawione żadne dokumenty: wezwania albo nakazy sądowe lub prokuratorskie. Czterech młodych ludzi pod groźbą użycia siły wsadzono do samochodów i odwieziono do budynku MSW Republiki Tatarstanu po to - jak podaje policja - aby „porozmawiać”. Podczas przeszukiwań dwaj aktywiści (w tym Arciom Szer, obywatel Izraela) zostali pobici.

Później odbyło się przeszukanie w miejscu pracy antyfaszystki, która została wypuszczona w charakterze podejrzanej. Oprócz pracowników Centrum Zwalczania Ekstremizmu podczas przeszukania obecni byli także pracownicy FSB. W postanowieniu o przeprowadzeniu przeszukania jest podana informacja, że „podejrzana należy do nieformalnej młodzieżowej grupy Antifa”.

W dniach 6-7 kwietnia odbyła się międzynarodowa konferencja bałkańskich anarchosyndykalistów. Wzięło w niej udział wielu delegatów głównych organizacji anarchosyndykalistycznych regionu (ASI z Serbii, MASA z Chorwacji oraz ARS z Bułgarii) oraz anarchosyndykaliści działający w krajach gdzie jeszcze nie powstały takie grupy lub dopiero rozpoczynają swoją działalność.

Głównym celem konferencji była koordynacja wspólnych kampanii, wzmocnienie więzi i pomocy wzajemnej pomiędzy organizacjami i działaczami na Bałkanach. Konferencję należy uznać za udaną, gdyż padło na niej wiele konkretnych pomysłów na wspólne działania. Podczas konferencji także odbyły się warsztaty na temat praktycznych działań, które można podjąć w czasie konfliktu pracowniczego.

Konferencja została zorganizowana przez ASI, z udziałem delegatki Międzynarodowego Stowarzyszenia Pracowników, która poprowadziła kilka warsztatów. Uczestnicy konferencji postanowili, że zorganizują kolejne konferencje w innych krajach na Bałkanach.

Po konferencji odbyła się w Belgradzie demonstracja pod Ministerstwem Pracy w sprawie zaostrzenia prawa o strajkach.

Dla związków zawodowych górników śmierć byłej premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher nie była smutną wiadomością. "To wspaniały dzień" - powiedział w rozmowie z AFP szef regionalnych struktur związkowych z północno-wschodniej Anglii David Hopper.

"Wypiję za to. Jestem zachwycony (...). To moje 70. urodziny i jeden z najlepszych dni w moim życiu" - oświadczył Hopper, komentując śmierć Thatcher.

"Thatcher zrobiła więcej złego dla północno-wschodniej (Anglii) niż ktokolwiek inny. Nie chodzi tylko o kopalnie węgla. Ona postanowiła rozbić związki zawodowe. Zniszczyła przemysł i całe nasze wspólnoty" - ciągnął Hopper w rozmowie z francuską agencją. "Wielka Brytania importuje teraz rocznie 40 mln ton węgla. To absolutny skandal" - dodał.

Od 1985 roku pracę w Wielkiej Brytanii straciło blisko 230 tys. górników, a konserwatywny rząd Thatcher zamknął 165 kopalni węgla - przypomina AFP.

"Nie poleje się tu wiele łez. Nie sądzę nawet, by wielu ludzi oglądało w telewizji pogrzeb (Thatcher), z pewnością będą oglądali piłkę nożną" - dodał Hopper.

Źródło: http://www.polskatimes.pl/artykul/801245,szef-centrali-zwiazkowej-gornik...

Irańscy obywatele zaczęli odmawiać kupowania pistacji, które są jednym z głównych irańskich specjałów. Kampania bojkotu rozpoczęła się na Facebooku i według telewizji publicznej, otrzymała poparcie 87 procent populacji. Przyczyną była dziesięciokrotny wzrost cen pistacji.

Wzrost cen nie wiąże się z nagłym niedoborem tego towaru, ale świadomej polityce rządu dążącej do maksymalizacji sprzedaży pistacji zagranicą. Hamid Purmand, mieszkaniec Teheranu powiedział: "Po raz pierwszy od 30 lat na naszym stole przy okazji swięta Nauruz nie było pistacji i innych orzechów. Można powiedzieć, że to był bojkot ze względu na rosnące ceny.”

Iran jest drugim po USA eksporterem pistacji na świecie. Eksport pistacji jest kluczowy dla budżetu państwa. Szczególnie po wprowadzeniu sankcji międzynarodowych. Rząd ma nadzieję, że spadek popytu krajowego pomoże zdobyć więcej waluty dzięki sprzedaży na rynkach zagranicznych.