Świat

Pracownicy ratunkowi w Walii szykują się do protestu w sprawie wymuszonych nadgodzin

Świat | Prawa pracownika | Protesty

Załogi karetek pogotowia w południowo-wschodniej Walii zamierzają w ciągu następujących czterech tygodni zacząć odmawiać pracy w nadgodzinach. Ich celem jest pokazanie, że dobro pacjentów jest uzależnione od ich zgody na pracę w nadgodzinach z powodu niedoborów kadrowych.

Spodziewany jest udział setek pracowników ratunkowych w Cardiff i w Vale of Glamorgan.

Protest dokerów w Nowej Zelandii

Świat | Prawa pracownika | Protesty

Ponad 100 pracowników doków w porcie Napier w Nowej Zelandii zebrało się w sobotę rano, by zaprotestować przeciwko utracie stabilnych warunków zatrudnienia.

Władze portu w Napier starają się przenieść prace związane z przeładunkiem do zewnętrznych podwykonawców. Może to spowodować likwidację 25 pełnoetatowych i 60 niepełnoetatowych miejsc.

65 pracowników doków przybyło do Napier z innych portów i statków, aby wesprzeć kolegów zrzeszonych w Związku Morskim Nowej Zelandii (Maritime Union of New Zealand). Przybyło też 6 pracowników doków z Australii.

Krym - druga Czeczenia?

Świat

Lider Medżlisu Tatarów krymskich Mustafa Dżemilow ostrzegł, że na Krymie może "wybuchnąć druga Czeczenia", jeśli ukraińskie władze nie wystąpią w obronie Tatarów i ich prawa do ziemi. Podczas wizyty we Lwowie 16 grudnia Dżemilow powiedział, że na Krym przyjeżdżają masowo rosyjscy biznesmeni i za łapówki wykupują ziemię, a na protestujących Tatarów nasyłają bandy rosyjskojęzycznej młodzieży. Tatarzy zaczynają się organizować w grupy samoobrony. Dżemilow przestrzegł, że sytuacja może się wkrótce wymknąć spod kontroli i wtedy krymski parlament będzie musiał stanąć na czele grup samoobrony.

Polscy pracownicy wyzywani od "świń" w Szwecji

Świat | Prawa pracownika

Szwedzkie radio poinformowało o skandalu związanym z warunkami pracy cudzoziemców, m.in. Polaków, zatrudnionych przez jedną z największych firm ogrodniczych w kraju. Obrażano ich, odcinano dostęp do toalet i nie płacono za nadgodziny.

Firma, o którą chodzi, to wielki południowoszwedzki producent m.in. porów, który zatrudnia sezonowych pracowników zagranicznych, w tym Polaków. W podpisywanych z nimi kontraktach zapewnia o dobrych warunkach pracy, określa godziwą wysokość płac itp. Rzeczywistość przedstawia się jednak inaczej.

Nielegalni imigranci wydaleni z Rosji

Świat

Bieda panująca w krajach poradzieckiej Wspólnoty Niepodległych Państw (WNP) sprawia, że obywatele tych państw szukają w Rosji, a w szczególności w Moskwie lepszego życia. Przybywają tam najczęściej nielegalnie i cały czas żyją w strachu przed deportacją.

W poniedziałek Urząd ds. Imigracyjnych w Moskwie podał, że podczas trwającej trzy dni operacji służb specjalnych o kryptonimie „Nielegalny Imigrant” zatrzymano około 2,5 tys., przebywających tam nielegalnie, osób.

Akcja Greenpeace przed budynkiem Rady Europy

Świat | Blog | Ekologia/Prawa zwierząt | Protesty

W belgijskich mediach nie było na ten temat ani słowa, choć z pewnością było to najlepiej obfotografowane zdarzenie dnia. Miejsce - tuz przy rondzie Schumanna, budynku Rady Europy w Brukseli... trudno przeoczyć.

http://www.greenpeace.org/international/news/fisheries-council-locked-ou...

Węgry: strajk przeciwko prywatyzacji ubezpieczeń społecznych

Świat | Prawa pracownika | Protesty

Dziś rano 3,5 tys. węgierskich kolejarzy rozpoczęło bezterminowy strajk. Ponad połowa pociągów została unieruchomiona. Protest jest częścią akcji podjętej także przez kilkanaście tysięcy nauczycieli, lekarzy i rolników, wymierzonej przeciwko planowanej reformie ubezpieczeń zdrowotnych.

Rząd planuje rozbić węgierski odpowiednik ZUSu na 22 centra regionalne, z których 49% zostanie sprywatyzowanych. Ta reforma jest wymuszona przez odgórną presje Unii Europejskiej, by ograniczać deficyt budżetowy. Rząd ogłosił, że prywatny kapitał jest jedynym sposobem, by utrzymać służbę zdrowia. Protestujący związkowcy uważają, że reformy doprowadzą do spadku dostępności służby zdrowia dla najuboższych.

Hamburg: Demonstracja przeciw państwowym represjom

Świat | Protesty | Ruch anarchistyczny

Ponad 5000 ludzi, w tym 2500 sklasyfikowanych jako „potencjalnie niebezpieczni” uczestnicy ruchu „antyutorytarnego” uczestniczyło w demonstracji przeciwko „szaleństwu ochrony i nadzoru państwa”. Wieczorem doszło do starć pomiędzy protestującymi i policją.

Demonstracja była wymierzona przeciwko paragrafowi 129a niemieckiego kodeksu karnego, uznającego za terroryzm działania mające na celu zniszczenie państwa bądź organizacji międzynarodowej. Przepis ten pozwolił kwalifikować grupy polityczne jako organizacje terrorystyczne i posłużył do represji przeciw środowiskom alterglobalistycznym podczas ostatniego szczytu G8 w Niemczech. Przeprowadzano naloty na skłoty, montowano podsłuchy, czytano korespondencję w ramach walki z terroryzmem. Wiele tego typu działań jest wciąż prowadzona.

Wysysk polskich pracowników u podwykonawców Marks & Spencer w Walii

Świat | Prawa pracownika

Według raportu organizacji związkowej Unite, polscy pracownicy masarni Dawn Pac w Llanelli w południowej Walii dostarczającej produkty mięsne sieci sklepów Marks & Spencer są zatrudniani według zasady „zero gwarantowanych godzin” i są karani mniejszą ilością zleceń w przypadku odmowy korzystania z firmowych środków transportu.

Brak gwarancji dotyczących godzin pracy oznacza w praktyce, że w niektóre dni zmiana trwa tylko kilka godzin, czasem jedną godzinę. Zdarzało się, że pracownicy byli pozostawieni bez możliwości powrotu do miejsca zamieszkania, gdyż busy firmowe kursowały tylko w normalnych godzinach zakończenia zmiany. Ci, którzy postanowili nie korzystać z autobusów firmowych (opłacanej z ich pensji), byli karani zmniejszeniem liczby godzin zatrudnienia.

Pracownicy otrzymują 5,52 Funtów na godzinę, a koszta transportu wynoszą 7 Funtów dziennie. Pracownicy są sprowadzani do Walii przez agencję CSA Recruitment za około 250 Funtów. O warunkach umowy „zero gwarantowanych godzin” dowiadują się dopiero na miejscu.

Niemcy: Mittweida przegrywa walkę z neonazistami

Świat | Dyskryminacja | Rasizm/Nacjonalizm

Na początku listopada w saksońskim miasteczku Mittweida pod supermarketem Norma na obrzeżach pewna dziewczyna ośmieliła się stanąć w obronie córki przesiedleńców z Rosji, którą czterech brunatnych zamierzało skopać. Wtedy neofaszyści powalili na ziemię 17-latkę, a jeden wyciął jej nożem swastykę na udzie. Czegoś takiego neonaziści wcześniej jeszcze nie dokonali.

Członkowie Sturm 34 przez ostatnie kilkanaście miesięcy malowali na murach w Mittweidzie swastyki i litery SS. Wybijali szyby w siedzibie Partii Lewicowej, wiosną w ciągu jednej nocy wytłukli szyby we wszystkich kebabowniach w miasteczku. Regularnie atakowali obcokrajowców. No i były imprezy zamknięte, na których brunatni ryczeli co chwila: "Sieg Heil".

W zeszłą niedzielę przez zabytkowy rynek 17-tys. Mittweidy miała przejść świąteczna parada i orkiestra górnicza. Ni stąd, ni zowąd na placu pojawiło się 200 neonazistów, którzy urządzili własną demonstrację. Wykrzykiwali rasistowskie hasła. Podawali się za "narodowych socjalistów z Mittweidy", ale podobno byli to ludzie z całej okolicy.

Belgia: Protesty przeciwko wzrostowi kosztów życia

Świat | Gospodarka | Ubóstwo

W sobotę w Brukseli przeciw drożyźnie demonstrowało 20 tys. osób. W marszu zorganizowanym przez związki zawodowe szli pracownicy, bezrobotni, emeryci, a nawet studenci, którzy obawiają się, że po skończeniu nauki nie będą się w stanie utrzymać. Opowiadali, że nie mogą już sobie pozwolić na kino, książkę, podróż, że muszą oszczędzać nawet na buty dla dziecka.

Młodzi Francuzi czy Belgowie od dawna wierzą, że nawet ciężko pracując nie osiągną wyższego standardu życia niż ich rodzice. Ceny bowiem rosną, a płace nie. I to mimo tego, że obywatele są coraz lepiej wykształceni. Młodzi za samą pensję mogą kupić mniej i coraz częściej muszą się zapożyczać.

Nicolas Sarkozy obiecywał, że za jego prezydentury Francuzi "będą mogli więcej pracować, by więcej zarabiać". W tym celu zniósł m.in. podatki od nadgodzin. Skutków tej decyzji nie dało się odczuć.

Na czym naprawdę polegał cud gospodarczy w Irlandii

Świat | Gospodarka | Publicystyka

Irlandia jest przywoływanym przez wszystkich przykładem wzrostu ekonomicznego. Hasło „zbudowania w Polsce drugiej Irlandii” było popularne na długo zanim wykorzystała je Platforma Obywatelska w swoich spotach wyborczych. W ustach największych piewców wolnego rynku, Irlandia zastąpiła wyblakły już nieco blask Stanów Zjednoczonych. Na naszych oczach narodziła się nowa legenda kraju mlekiem i miodem płynącego.

W ciągu 15 lat, Irlandia przekształciła się z jednego z najbiedniejszych krajów w Europie w jeden z najbogatszych. W dobie hegemonii idei neo-liberalnych ten rzeczywisty sukces został oczywiście zinterpretowany w neo-liberalnej optyce: a więc Irlandia swój sukces ma zawdzięczać niskim podatkom, otwartości na zagraniczne inwestycje i elastyczności prawa pracy (czytaj: słabości organizacji pracowniczych). W rzeczywistości, w drodze Irlandii od biedy do dobrobytu znaczącą rolę odegrały związki zawodowe.

Samo wyjście z kryzysu ekonomicznego nie było związane z pojawieniem się międzynarodowych inwestycji. Szybki wzrost ekonomiczny rozpoczął się dopiero pod koniec lat 80’tych. Jednak, co ciekawe, w 1998 r. ogólna liczba zagranicznych firm w Irlandii była mniejsza niż w 1985 r. Jeżeli uwzględnić tylko firmy amerykańskie, ich liczba nie zmieniła się pomiędzy rokiem 1985 a 1998. Liczba zagranicznych inwestycji wzrosła już w latach 50’tych, gdy rząd zniósł ustawę zabraniającą zagranicznym firmom kupna irlandzkich firm oraz przyznawał dotacje i całkowite zwolnienia z podatków zainteresowanym inwestorom (podobną politykę prowadzi obecnie rząd Polski). Jednak aż do końca lat 80’tych tak korzystna dla inwestorów zagranicznych polityka nie spowodowała żadnych pozytywnych efektów makro-ekonomicznych.

Trudno więc dopatrywać się przyczyny nagłego wzrostu gospodarczego w samym pojawieniu się zagranicznych inwestycji, skoro nie zbiegły się one w czasie z okresem wzrostu.

Zagraniczne inwestycje koncentrowały się w dziedzinach powiązanych z najnowszą technologią – przemysłem farmaceutycznym, przetwarzaniem danych, inżynierią elektryczną i wysoko wyspecjalizowaną częścią branży spożywczej, np. produkcją koncentratów dla Coca-Coli. Pozostałe dziedziny przemysłu należały do firm irlandzkich. Wydajność sektora zaawansowanego technicznie była dużo większa i z tego powodu zagraniczne korporacje były w stanie oferować swoim pracownikom w Irlandii wyższe płace, niż te, które były dostępne w pozostałych gałęziach przemysłu.

W latach 1980-1987 niezależnie negocjowane podwyżki płac w sektorze firm zagranicznych wymusiły też podwyżki płac w gorzej rozwijających się gałęziach przemysłu. Spowodowało to poważne problemy finansowe dla firm irlandzkich, które nie były w stanie zwiększyć swojej produktywności i w ten sposób uzyskać rentowności porównywalnej do tej osiąganej w firmach zagranicznych. W tym okresie sektor rodzimy skurczył się o 26,9 procent. W tym samym czasie sektor zagraniczny wzrósł jedynie o 21,6 procent. Jednym słowem, tworzenie miejsc pracy w sektorze zagranicznym nie mogło zrekompensować utraconych miejsc pracy w tradycyjnym przemyśle. Ogółem, w omawianym okresie zatrudnienie straciło 19,6 procent pracowników przemysłu.

Elementem, który pojawił się jednocześnie z rozpoczynającym się wzrostem gospodarczym, było wdrożenie programu tzw. „partnerstwa społecznego”, czyli trzy-letniego cyklu negocjacji płacowych pomiędzy związkami zawodowymi, a pracodawcami. Paradoksalnie, to właśnie związki zawodowe spowodowały ograniczenie wzrostu płac w sektorze międzynarodowych korporacji. W 1987 r. wdrożono program, w wyniku którego normy płac obowiązujące w Irlandii nie były już powiązane z trendami wyznaczanymi przez międzynarodowe korporacje, ale przez mniej wydajne sektory irlandzkiej gospodarki, gdzie obowiązywały niższe płace. Dzięki temu, mniej intensywny technologicznie przemysł rodzimy mógł przetrwać, a międzynarodowe korporacje uzyskały ogromne korzyści wynikające z dostrojenia wzrostu płac do poziomu najmniej produktywnych gałęzi przemysłu. W ten sposób gwałtownie rosnącej wydajności produkcji w firmach międzynarodowych nie towarzyszył znaczący wzrost płac. Było to dla nich niesłychanie korzystne.

Przed wprowadzeniem partnerstwa społecznego, w latach 1985-1987, płace w sektorze zagranicznym i w sektorze krajowym rosły szybciej, niż wzrost produktywności w sektorze krajowym. Po 1987 r., poziom wzrostu płac dokładnie odpowiadał wzrostowi produktywności w przemyśle krajowym.

Rola związków zawodowych w irlandzkim programie „partnerstwa społecznego” jest dwuznaczna. Z jednej strony wyraziły one zgodę na ograniczenie wzrostu zarobków w międzynarodowych korporacjach, co można uznać za działanie na szkodę pracowników zatrudnionych w tych korporacjach. Z drugiej strony, harmonizacja płac wymuszona przez związki zawodowe uratowała przed zapaścią tradycyjny przemysł krajowy i położyła podstawy pod zrównoważony rozwój irlandzkiej gospodarki.

Wiele przykładów (m.in. w Polsce) zdaje się wskazywać na to, że pracodawcy nie są w stanie samodzielnie dostrajać poziomu płac do poziomu wydajności produkcji. Skorelowanie dwóch wskaźników: poziomu produktywności i poziomu płac, a także równomierny rozwój niwelujący zbyt wielką siłę finansową międzynarodowych korporacji jest tym, co zapewniło rozwój gospodarce Irlandii.

Organizacje pracodawców dążą do maksymalnego ograniczenia kosztów produkcji, nie tylko przez zwiększenie wydajności (co samo w sobie nie jest niczym złym), ale także przez utrzymywanie jak najniższego poziomu wynagrodzenia. Organizacje pracodawców niekontrolowane przez organizacje związkowe nie są więc zdolne do zapewnienia wzrostu dobrobytu.

Organizacje pracowników odgrywają kluczową rolę w domaganiu się wzrostu wynagrodzenia tam, gdzie rośnie produktywność. Muszą jednak działać w porozumieniu z pracownikami innych branż, tak aby z korzystnych zmian korzystały jak najszersze grupy pracowników. Są to elementy niezbędne do wytworzenia wzrostu zamożności społeczeństwa.

AlterKino.org: Baader - Meinhof [partyzantka miejska]

Świat | Edukacja/Prawa dziecka | Wideo

Baader to drugi film na temat niemieckiej Frakcji Czerwonej Armii (RAF), który publikujemy na naszej stronie. Jest on jednym z przejawów renesansu zainteresowania tą grupą miejskiej partyzantki, której historia stała się tematem chętnie podejmowanym przez współczesnych twórców.

Baader pokazuje w dużym skrócie powstanie grupy zbrojnej którą utworzyli dawni działacze radykalnie lewicowego ruchu studenckiego w Niemczech Zachodnich.Osią ich działalności była walka z kapitalizmem i imperializmem. Podstawą teoretyczną marksizm.Sztandarowym motywem dążenie do powstrzymanie amerykańskiego ludobójstwa i okupacji Wietnamu.Zainspirowani koncepcją partyzantki miejskiej powstałą w Ameryce Południowej próbowali przenieść ją na grunt RFN tworząc nowy front walki, tzw. "Piątą kolumnę" Trzeciego Świata w obozie krajów kapitalistycznego Zachodu.

Więcej na AlterKino.org

Dobry terrorysta ogłasza niepodległość Kosowa - Unia w większości przychylna

Świat | Tacy są politycy

Hashim Thaci, premier-elekt Kosowa, ogłosił w sobotę, że niepodległość Kosowa jest sprawą kilku tygodni. Niepodległość Kosowa jest wspierana przez część krajów Unii, z wyjątkiem tych, które same obawiają się ruchów separatystycznych: Malty, Hiszpanii, Słowacji i Cypru.

Na zdjęciu: terrorysta Hashim Thaci w objęciach Sekretarz Stanu Madeleine Albright

Hashim Thaci był współtwórcą terrorystycznej Kosowskiej Armii Wyzwolenia (UCK), odpowiedzialny za tej finansowanie organizacji, szkolenia i uzbrojenie. Po tzw. „Masakrze w Racaku”, w 1999 r., UCK nie była już uznawana przez tzw. „opinię międzynarodową” za “organizację terrorystyczną”, ale za organizację walczącą o prawo do narodowego samostanowienia.

Komik oskarża premiera Wielkiej Brytanii

Świat

Brytyjski komik Mark Thomas zamierza procesować się z premierem Zjednoczonego Królestwa Wlk. Brytanii i Irlandii Płn. Gordonem Brownem. Premier ma być oskarżony o złamanie zakazu demonstracji w okolicach budynków parlamentarnych.

Jak przypomina DAAW, w sierpniu 2005 r. wprowadzono w Wlk. Brytanii ustawę SOCPA, ograniczającą m.in. możliwość demonstrowania w Londynie. Od tego czasu wszelka demonstracja polityczna w okolicach Placu Parlamentarnego bez specjalnego zezwolenia jest nielegalna - dotyczy to nawet demonstracji jednoosobowych. Na tej podstawie skazano m.in. działaczkę antywojenną Mayę Evans za publiczne odczytanie nazwisk ofiar wojny w Iraku, aresztowaniem grożono osobom noszącym na tym placu koszulki z hasłami (anty)politycznymi czy tym, którzy wystawili tam kiedyś placki z lukrem układającym się w słowo "peace" (pokój).

Kanał XML