Dodaj nową odpowiedź

Zgadzam się z powyższym i

Zgadzam się z powyższym i podtrzymuję, że Sierakowski w swojej działce robi wiele dobrego i mocno namieszał. Współpraca z Ostem czy niedawno wydana książka Elizabeth Dunn pośród polskiej posuchy wydawniczej na tematy społeczne są wręcz wydarzeniem epokowym.

A to z kim Sierakowski się spotyka jest w tym przypadku sprawą drugorzędną. Powtarzam - na swoim odcinku są bezkonkurencyjni. Dość powiedzieć, że działalność wydawnicza anarchistów sprowadza się do męczenia Bakunina, Kropotkina, Abramowskiego i reszty towarzystwa, które główne dzieła pisało w XIX wieku.

Sierakowski może i nawet jest częścią jakiegoś elitarnego środowiska, ale nie sposób pzrecenić wartości tekstów wpompowywanych przez środowisko KP w intelektualny krwioobieg. Na tle tego co jest w Polsce wydawane i o czym się mówi to może wyglądać jak rewolucja, ale tak naprawdę to oznacza dobijanie do "standardów zachodnich" - porównajcie niemieckie czy brytyjskie wydawnictwa alterglobalistyczne, anarchistyczne, lewicowo-akademickie z polskimi, a zrozumiecie o co mi chodzi. Celem środowiska KP nie jest "tworzenie egalitarnego ruchu", ale promowanie etosu zaangażowanego intelektualisty. Można różnie oceniać takie wysiłki, ale wydaję mi się, że tą sprawę stawiają uczciwie i nie czarują, że robią więcej.

Sierakowski może drażnić, ale mnie dużo bardziej drażnią środowiskowe spory o ortodoksję, o to czy ktoś jest bardziej "true", kto jest bardziej lewicowy/wolnościowy, kto posiadł receptę na powszechną szczęśliwość, co zazwyczaj kończy się okopywaniem się na swoich pozycjach w gronie kilkunastu "wiernych towarzyszy".

Odpowiedz



Zawartość tego pola nie będzie udostępniana publicznie.


*

  • Adresy www i e-mail są automatycznie konwertowane na łącza.
  • Możesz używać oznaczeń [inline:xx] żeby pokazać pliki lub obrazki razem z tekstem.
  • Dozwolone znaczniki HTML: <a> <em> <strong> <cite> <ul> <ol> <li> <blockquote> <small>
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.