Istnienie klas społecznych często pomijane jest w mediach główno-nurtowych, a jeżeli już pada termin „klasa” trudno nie odnieść wrażenia, że na świeci...
Po raz 44 spotykamy się na łamach anarchistycznego periodyku „Inny Świat”. Tym razem, nieco szerzej, podjęliśmy dwa, a nawet trzy tematy... Niejako te...
Tureckie władze w osobie prezydenta Erdoğana rozpoczęły zmasowaną kampanię prześladowania zamieszkałej w tym kraju mniejszości kurdyjskiej. Wszystko z...
Jak blisko jesteśmy nienawiści Niemców lat trzydziestych do „obcych”? W ostatnią sobotę zorganizowano manifestacje skierowane przeciwko uchodźcom z kr...
Bardzo duża część uchodźców, przedstawianych jako Syryjczycy, jest tak naprawdę Kurdami, zamieszkującymi Syrię. Kurdowie od lat toczą walkę o stworzen...
Zgadzam się z powyższym i podtrzymuję, że Sierakowski w swojej działce robi wiele dobrego i mocno namieszał. Współpraca z Ostem czy niedawno wydana książka Elizabeth Dunn pośród polskiej posuchy wydawniczej na tematy społeczne są wręcz wydarzeniem epokowym.
A to z kim Sierakowski się spotyka jest w tym przypadku sprawą drugorzędną. Powtarzam - na swoim odcinku są bezkonkurencyjni. Dość powiedzieć, że działalność wydawnicza anarchistów sprowadza się do męczenia Bakunina, Kropotkina, Abramowskiego i reszty towarzystwa, które główne dzieła pisało w XIX wieku.
Sierakowski może i nawet jest częścią jakiegoś elitarnego środowiska, ale nie sposób pzrecenić wartości tekstów wpompowywanych przez środowisko KP w intelektualny krwioobieg. Na tle tego co jest w Polsce wydawane i o czym się mówi to może wyglądać jak rewolucja, ale tak naprawdę to oznacza dobijanie do "standardów zachodnich" - porównajcie niemieckie czy brytyjskie wydawnictwa alterglobalistyczne, anarchistyczne, lewicowo-akademickie z polskimi, a zrozumiecie o co mi chodzi. Celem środowiska KP nie jest "tworzenie egalitarnego ruchu", ale promowanie etosu zaangażowanego intelektualisty. Można różnie oceniać takie wysiłki, ale wydaję mi się, że tą sprawę stawiają uczciwie i nie czarują, że robią więcej.
Sierakowski może drażnić, ale mnie dużo bardziej drażnią środowiskowe spory o ortodoksję, o to czy ktoś jest bardziej "true", kto jest bardziej lewicowy/wolnościowy, kto posiadł receptę na powszechną szczęśliwość, co zazwyczaj kończy się okopywaniem się na swoich pozycjach w gronie kilkunastu "wiernych towarzyszy".
Protest przeciwko zawłaszczaniu tegorocznego marszu antyfaszystowskiego 11 listopada przez partię Razem i współpracujące z nią organizacje, podpisaneg...
Manchester Solidarity Federation sprzeciwia się zarówno opcji "in" jak i "out". W sprawie referendum dotyczącego członkostwa w Unii Europejskiej wyraż...
Nie należy jednak zbyt na to liczyć. Można być niemal pewnym, iż żaden uczony nie ośmieli się dziś traktować człowieka tak, jak traktuje królika; trze...
Mówiłem już, gdzie szukać zasadniczej praktycznej przyczyny potężnego jeszcze obecnie oddziaływania wierzeń religijnych na masy ludowe. Owe właściwe i...
W dniach 25-26 czerwca, anarchosyndykaliści spotkali się na konferencji pod Madrytem, by omówić powstanie nowej federacji i utworzenie na nowo anarch...
„Omawiając działalność i rolę anarchistów w rewolucji, Kropotkin powiedział: ‘My, anarchiści rozmawialiśmy dużo o rewolucjach, ale niewielu z nas zost...
Jak się okazuje, kulturalne elity zaczęły dyskutować o warunkach pracy w restauracjach i barach, gdzie są stałymi bywalcami. Pomimo faktu, że wiele sz...
Zgadzam się z powyższym i
Zgadzam się z powyższym i podtrzymuję, że Sierakowski w swojej działce robi wiele dobrego i mocno namieszał. Współpraca z Ostem czy niedawno wydana książka Elizabeth Dunn pośród polskiej posuchy wydawniczej na tematy społeczne są wręcz wydarzeniem epokowym.
A to z kim Sierakowski się spotyka jest w tym przypadku sprawą drugorzędną. Powtarzam - na swoim odcinku są bezkonkurencyjni. Dość powiedzieć, że działalność wydawnicza anarchistów sprowadza się do męczenia Bakunina, Kropotkina, Abramowskiego i reszty towarzystwa, które główne dzieła pisało w XIX wieku.
Sierakowski może i nawet jest częścią jakiegoś elitarnego środowiska, ale nie sposób pzrecenić wartości tekstów wpompowywanych przez środowisko KP w intelektualny krwioobieg. Na tle tego co jest w Polsce wydawane i o czym się mówi to może wyglądać jak rewolucja, ale tak naprawdę to oznacza dobijanie do "standardów zachodnich" - porównajcie niemieckie czy brytyjskie wydawnictwa alterglobalistyczne, anarchistyczne, lewicowo-akademickie z polskimi, a zrozumiecie o co mi chodzi. Celem środowiska KP nie jest "tworzenie egalitarnego ruchu", ale promowanie etosu zaangażowanego intelektualisty. Można różnie oceniać takie wysiłki, ale wydaję mi się, że tą sprawę stawiają uczciwie i nie czarują, że robią więcej.
Sierakowski może drażnić, ale mnie dużo bardziej drażnią środowiskowe spory o ortodoksję, o to czy ktoś jest bardziej "true", kto jest bardziej lewicowy/wolnościowy, kto posiadł receptę na powszechną szczęśliwość, co zazwyczaj kończy się okopywaniem się na swoich pozycjach w gronie kilkunastu "wiernych towarzyszy".