Dodaj nową odpowiedź

Chłopie daruj sobie. Jak się ma kochających rodziców i kupę kasy to nie dostrzega się że nie wszyscy mają w życiu tak dobrze. Gdybyś wychowywał się w rozbitym małżeństwie ze świadomością że twój ojciec woli imprezować niż zajmować się rodziną to gwarantuje że zweryfikował byś poglądy na ten temat.

Doprawdy? Mam znajomych wywodzących się z rodzin, do rozbicia których w niemałym stopniu przyczynił się alkohol. Baa, moja mama dorastała z ojcem-alkoholikiem w domu - i to alkoholikiem ze skłonnościami do skrajnie agresywnych zachowań, gdy był na gazie (kiedyś po pijaku wbił nóż w plecy mojej babci, cudem przeżyła). Dziwnym trafem żadne z nich nie demonizuje alkoholu w takim stopniu, w jaki Ty demonizujesz nielegalne dragi. Więc radzę Ci spuścić trochę z tonu, bo najwyraźniej słabe masz pojęcie o różnorodności ludzkich doświadczeń w tym temacie i sposobach radzenia sobie z nimi.

Do czego zmierzam, narkotyki wpływają negatywnie na więzi rodzinne. To jest fakt i nie ma co czarować skrajnymi przypadkami.

Po pierwsze, to robiłeś jakieś badania, że ćpających "porządnych ojców" podpinasz pod "skrajne przypadki"? Po drugie, pogorszenie się relacji w rodzinie w kontekście dragów może mieć wiele przyczyn, w tym takie, które nie wynikają bezpośrednio z zażywania określonych substancji psychoaktywnych. Ot, choćby skrajnie negatywne nastawienie rodziców, w myśl którego zapalenie blanta przez syna/córkę stanowi prostą drogę do szprycy. Przykłady? Proszę bardzo: starzy mojego ziomka z czasów liceum wyjebali go z chaty po tym, jak wrócił z przekrwionymi oczami i ciuchami roznoszącymi charakterystyczną woń palonej gandzi. Gdzieś tak po tygodniu tułania się po domach różnych kumpli udało mu się wreszcie z powrotem "wkupić" w łaski swoich rodziców.

Jak myślisz, jak się od tego czasu układają jego relacje ze starszymi? Jeśli mniemasz, że niezbyt kolorowo, to nie pomyliłeś się. I tu pytanie: dalej uważasz, że to dragi, a nie zryci rodzice, stanowią zawsze i wszędzie największy problem w takich sytuacjach?

Kolejna sprawa, nigdy nie spotkałem osoby która uważała by się uzależniona od marihuany. Jednocześnie każda z którą rozmawiałem broniła postulatu o legalizacji jak niepodległości. Nikt nie uważał się za ćpuna a każdy dałby się posiekać za kawałek liścia w sklepie. Nie wiem jak to nazwać...

Najwidoczniej nigdy na własnej skórze nie doświadczyłeś wątpliwej przyjemności np. rozbierania się do naga i kucania przed jakimś jebanym wąsem na komisariacie, żeby mógł Ci zajrzeć w dupę i wybadać, czy przypadkiem nie przechowujesz tam jakichś szatańskich narkotyków - o takich "atrakcjach", jak wielogodzinna wizyta na dołku (lub 3-miesięczny areszt z wpierdolem od "towarzyszów" z celi na dzień dobry, jak w przypadku jednego mojego znajomka) nie wspominając. Może wówczas skończyłbyś pierdzielić farmazony i spłycać motywację wszystkich ćpunów-zwolenników legalu do fizjologi, tj. zaspokajania nałogu.

Swoją drogą ciekaw jestem, jak wytłumaczysz postawy ćpunów, którym kwestia legalu zwisa i powiewa, a nawet są anty. A to wbrew pozorom niemała grupa...

Chodziło mi o społeczeństwo konsumpcyjne- czyli jak sama nazwa wskazuje takie którego głównym celem jest konsumpcja. Takiej osoby nie będą obchodzić np protesty pracownicze i inne szczytne cele. Jej głównym celem będzie życie tak żeby to mnie było dobrze!

Skąd takie rewelacje zaczerpnąłeś - wywróżyłeś ze szklanej kuli czy w ramach swojej antynarkotykowej krucjaty zdążyłeś już wszystkim ćpunom wysondować mózgi?