Dodaj nową odpowiedź

Xavierze posługujesz się karykaturalnym wizerunkiem grup zbrojnych, który bardziej przypomina obraz jaki upowszechniają mass media i państwowe służby - w tym sensie oczerniasz tez własnych towarzyszy przylepiając im tą fałszywą etykietę.Nic jednak dziwnego - po zredukowaniu obrazu partyzanta miejskiego do poziomu frustrata którzy zastanawia się tylko nad tym gdzie by tu podłożyć bombę - łatwo przeciwstawić mu ruch masowy jako dużo bardziej konstruktywny i rozważny.To rozróżnienie jest jednak fałszywe - ruch rewolucyjny właśnie ten masowy zawsze odznaczał się dialektyką legalności i nielegalności. W miarę jak rósł konfrontował się z przeciwdziałaniami i przemocą państwa - podobnie jest teraz chyba w Grecji(choć i tu nie wiem czy można mówić o ruchu społecznym sensu stricte czy tylko tlących się konfliktach społecznych podlewanych sosem młodziezowego radykalizmu). Dlatego równolegle do działań masowych - których nic nie zastąpi - rozwijały się grupy które stawiały na porządku dziennym zagadnienie kontrprzemocy rewolucyjnej i kontrwładzy. Ich wyłonienie się było odpowiedzią na przemoc państwa i związane z nią obiektywne ograniczenia ruchu masowego. Większość grup zbrojnych charakteryzowała również lojalność wobec ruchu masowego i definiowały one same siebie jako jego uzupełnienie - zbrojne ramię interweniujące w bieżące walki społeczne. Mówić, że państwo potrzebuje "oszołomów-insurekcjonistów" to dzielić ruch masowy i przeciwstawiać mu tę jego część, która poczuwa się do jego obrony przed państwem i wsparcia na nierównych pozycjach walki.To wreszcie dawać wiarę że gdyby nie działania zbrojne to państwo nie znalazłoby pewnie sposobu na to by zneutralizować siłę ruchu i stłumić go, ba, gdyby nie one, państwo pewnie szybko by się zawaliło pod naporem mas. Czemu jednak państwo nie upadło np. w maju 68 roku we Francji? (Debray powiedział, że zrewoltowanym grupom społeczeństwa które nie zdobyły się wówczas na wysiłek sięgnięcia po broń, zabrakło "odwagi ponoszenia ofiary")Oczywiście przykłady bywają różne i zdarzają się również przypadki izolacji takich grup, niemniej poróżnienie ruchu masowego i grup podziemnych jest sztuczne i wypływa z braku zrozumienia zachodzącego między nimi związku, braku jakże charakterystycznego dla polskich anarchistów, którzy przegapili kilka dekad refleksji historycznej na temat drugiej połowy ubiegłego wieku.Warto się tym związkom przyglądać i starać je zrozumieć.