Ruch anarchistyczny

O ruchu przeciw budowie elitarnych budynków w Moskwie już pisaliśmy na CIA. 22 stycznia miała odbyć się kolejna akcja w Moskwie na ul. Marszała Birjuzowa. Niestety akcja nie udała się ponieważ policja od razu zadziałała i zaczęła aresztować uczestników. Pomiędzy aresztowanymi byli członkowie rosyjskiej sekcji IWA, KRAS (MPST) oraz Autonomicznej Akcji. Nie zostały postawione im zarzuty, ale kilka osób ma zapłacić grzywnę.

Nie zamarła w nas fantazja codziennie pacyfikowana przez różnorodne formy nadzoru i kontroli. Nie straciliśmy rewolucyjnej, dziecięcej odwagi negowania i przekraczania zastanego systemu. Ostrzymy oręż kreatywności, podsycamy ogień wściekłego intelektu, łączymy nasze jednostkowe życia w dobrowolnej współpracy przeciwko globalnemu kapitalizmowi i dyktaturze technokratów. Przeciwko bladolicym, nudnym specjalistom od społecznego warunkowania i zarządzania nędzą.

Zwracamy się do każdego, kto nie uległ dyktaturze konsumpcji, ideologii kapitalistycznej, nie osunął się w tymczasową depresję przetrwania. Do każdego, komu bliskie są idee równego i sprawiedliwego społeczeństwa, opartego o samorządność w miejscu pracy i zamieszkania. Do tych, co nie są w stanie pogodzić się z mdłościami alienacji.

1. Nie zawsze grupą. O sile jednostki współpracującej z innymi jednostkami.
Jednym z mitów, które przekracza nasza wyobraźnia (zawłaszczając techniczne dokonania kapitalistycznego systemu zbrojeniowego - internet) jest rozpowszechnione przekonanie, że samemu niewiele się zdziała. A w sumie nic się nie zrobi, jeśli nie ma się ekipy 30-osobowej i nie mieszka w wielkim mieście. Rozproszeni buntownicy i buntowniczki więdną nie mogąc odnaleźć w swoim otoczeniu towarzyszek i towarzyszy idei. Stojąc samotnie w obliczu molocha z tysiącem ekranów reklamujących hierarchię i kapitalistyczny wyzysk, kolorowymi neonami i oddziałami wyszkolonych specjalistów potwierdzających na każdym kroku naturalność status quo… W obliczu potęgi wroga samotny nonkonformista, wolnościowa rewolucjonistka przegrywa nim rozpocznie się walka. Pozostaje tylko żywić nadzieję, że kiedyś Barcelona się powtórzy. "Rewolucyjne plakaty spotykało się wszędzie, połyskiwały ze ścian soczystymi czerwieniami i błękitami, sprawiając, że kilka pozostałych reklam wyglądało przy nich jak bure bohomazy".

Zatopienie się w przeszłości i oczekiwanie na zryw rewolucyjny nie jest jedyną dostępną formą oporu, jaką może podjąć jednostka nieposiadająca bezpośredniego kontaktu z lokalną grupą rewolucyjnych anarchosyndykalistów.

A. Miejsce pracy
Banał: Miejsca pracy różnią się między sobą. Niektórzy z nas pracują w firmach zatrudniających tysiące pracowników, wielkich fabrykach, albo biurowcach; inni w malutkich warzywniakach, biurach, przedsiębiorstwach zatrudniających kilku bądź kilkunastu pracowników; czy też w średnich podmiotach gospodarczych posiadających kilkuset sprzedawców swoich zdolności i czasu. Jeśli do tego dołączymy specyfikę organizacji pracy, panujące zwyczaje, wykształcenie pracowników, specyficzne stosunki, istnienie bądź nie istnienie związków zawodowych, zróżnicowanie umów, to otrzymujemy mozaikę, której analiza zajęłaby więcej stron niż liczy Kapitał. Abstrakcja od powyższego sprawia, że poniższe propozycje, są jedynie sugestiami, czymś co musi zostać przetrawione przez czytelnika i czytelniczkę.

Zakładamy, że sytuacja w pracy nie pozwala na założenie związku zawodowego i nie istnieje żaden, nawet biurokratyczny związek zawodowy. Nie oznacza to, że już nic nie można zrobić. Przypomnij sobie XIX wiek, jak szmuglowali nasi bracia i siostry ulotki wywrotowe na teren zakładu. Istnieją też wlepki, które rozklejone w odpowiednich miejscach będą agitować do samoorganizacji. W takiej działalności nie musisz się ujawniać. Ulotki z kontaktem do ogólnopolskiej grupy można rozrzucać w miejscach odwiedzanych przez pracowników, kiedy nikt nie patrzy, podobnie z naklejkami.

Zakładając, że nie potrafisz lub nie możesz samemu robić ulotek, kontaktując się z grupą ogólnopolską możesz przedstawić sytuację w zakładzie i zaproponować co warto by w ulotce poruszyć. W ulotce która nie tylko odnosiłaby się do ogólnej idei, ale także do konkretnego problemu. Oczywiście, może się zdarzyć, że apel pozostanie bez odzewu. W 99% procentach, jeśli sytuacja nie jest beznadziejna w pracy, aktywność taka to sianie ziarna w samotności. Który może rozkwitnie w chwili kryzysu.

B. Konieczność walki z hegemonią ideologiczną
Moloch posiada pisma wysokonakładowe, kolorowe tygodniki i dzienniki niosące ideologię burżuazyjną. Liczne kanały telewizyjne, radia, szkoły, uniwersytety. Aparaty kolonizujące świadomość, kształtujące hierarchiczne i wykluczające spojrzenie na rzeczywistość. Utrwalające stereotypy i ujednowymiarowujące. Perspektywa radykalna jest marginalizowana, ośmieszana, karykaturowana. Ta hegemonia stoi na straży systemu.

Rozpoczynając walkę, musimy toczyć ją również na poziomie ideologicznym.
W tej walce nie jest ważne gdzie mieszkasz i jaką grupę posiadasz. Nawet nie opuszczając pokoju możesz być niebezpiecznym rewolucjonistą/ką, buntownikiem/czką spędzającym sen z powiek neoliberałom. Potrzebne są umysły i duch rozbrajający argumentacje przeciwnika, wynajdujący marginalizowane perspektywy oraz informacje, analizujący problemy emancypacji społecznej.

Ludzi pióra, grafików, teoretyków wspomagających wydawnictwa anarchistyczne, ale też dystrybutorów, osób które pomiędzy Gazetę Wyborczą a Fakt będą wciskać czarno-biały przekaz radykalny.

C. Indywidualne umiejętności w służbie rewolucji
Każdy z nas posiada jakieś umiejętności, zdolności. Jeden potrafi ładnie składać pisma, ulotki, inny tworzyć teksty, ktoś inny komponować muzykę, inny robić strony internetowe, i tak dalej. Część naszych zdolności zawłaszcza kapitalizm na swoją korzyść, ale w wolnych chwilach możemy je wykorzystać przeciwko molochowi.
Nie ma ludzi zbędnych. Każdy z nas może coś wnieść do ruchu protestu i oporu. Przyczynić się do rozwiinięcia radykalnej perspektywy: tłumacząc teksty, pisząc teksty, dystrybuując prasę i książki, prowadząc strony internetowe, robiąc plakaty, naklejki…

2. Przywołując Barcelonę - jednostka w organizacji eksterytorialnej
Sekcja ogólnokrajowa ZSP skupia poszczególne jednostki z kraju, które z jakiś przyczyn nie mogą założyć sekcji lokalnej. Sekcja ogólnokrajowa ma takie same prawa jak sekcje lokalne, co szczegółowo jest wyjaśnione w statucie Związku Syndykalistów Polskich.
Uczestniczenie w sekcji ogólnokrajowej pozwala nadać kolektywną siłę jednostkowym działaniom. Rewolucjonista lub rewolucjonistka zyskuje płaszczyznę wymiany poglądów, dostęp do materiałów, pomoc poszczególnych lokalnych sekcji, pomoc w przypadku konfliktu z państwem, bądź kapitalistą.

Nie trzeba niczego ciągnąć samemu, bez wsparcia. W grupie siły się zwielokrotniają. Współpracując z innymi, nawet oddalonymi o setki kilometrów (listownie bądź netowo), stajemy się częścią ruchu.

Sekcja ogólnokrajowa ZSP
http://zsp.net.pl/

Awaria techniczna była przyczyną opóźnienia w pojawieniu się grudniowej „Ulicy…” w Internecie. W numerze: Bartłomiej Świderek o konsekwencjach Schengen dla zwykłego turysty na Zaolziu, początek tekstu Johna Lukacsa o historii stosunków między Helsinkami a Moskwą w tłum. St. Jana, dokończenie pracy Richarda C. Cooka o reformie monetarnej (tłum. K. Lewandowski), Bogumił Kowalski o paranoi obecnego systemu emerytalnego w Polsce, ostatni odcinek artykułu Ryszarda Tomczyka o „solidarnościowym” „uskrzydleniu” z roku 1980, opowiadanie Vandy Zakrzewskiej „Tydzień”, kontynuacja tekstu Agnieszki M. Wasieczko o filmie „Golem” P. Wegenera, Lech L. Przychodzki o przygotowywanej książce Stanisława Gaszyńskiego i kilka „Wierszy prawie patriotycznych” Remigiusza Kasprzyckiego.

Kolejna pozycja z serii biblioteki Le Monde diplomatique jest drugą książką Samir`a Amin`a na rynku polskim. Przy czym produkt ten nie jest neutralny, nie roztapia się w masowej produkcji tresująco-rozrywkowej, jak również nie zajmuje szlachetnego miejsca na próchniejącej i zakurzonej półce z towarami luksusowymi. Nie jest to książka wyniośle usprawiedliwiająca statut quo, czy nawet poddająca stabilizującej krytyce jak wytwory J. E. Stiglitz`a. Nie, jest to książka stająca w zróżnicowanym szeregu bezwzględnych kontestatorów, w szeregu rewolucyjnych intelektualistów. Jest jednym z partyzantów na ideologicznym froncie walki z hegemonią liberalizmu.

Wczoraj w wiadomościach na TV Biznes wyemitowano materiał o planowanej licytacji terenu, na której znajduje się poznański skłot Rozbrat. Więcej o całej sprawie w artykule Komornik wkroczył na teren squatu Rozbrat w Poznaniu i opracowaniu Sytuacja prawna Rozbratu.

Trzy salony dealerskie luksusowych samochodów i 5 banków zostało zaatakowanych wczoraj rano w Atenach. Policja poinformowała, że ataki były skoordynowane, wszystkie zdarzyły się w ciągu 15 minut w różnych miejscach centralnych i północnych Aten.

Spłonął m.in. salon Porshe i filia Citibanku. Łącznie w ataku zostało dokumentnie zniszczonych 18 luksusowych samochodów, a 4 poważnie uszkodzone. Przy okazji ataków na banki spłonęło też kilka bankomatów. W tym samym czasie nieznani sprawcy wzieli na cel bankomaty również w Salonikach.

Nikt nie został ranny w wyniku ataków, nikogo nie aresztowano. Policja twierdzi, że ataków dokonali anarchiści, którzy ostatnio coraz częściej synchronizują swoje akcje, działając najczęściej w kilku do kilkunastoosobowych komandach.

Czescy neonaziści po raz kolejny demonstrowali w Pradze. Marsz miał się odbyć w Pilźnie. Pozwolenia na marsz nie wydano, bowiem zbiegłby się dokładnie z 66. rocznicą pierwszej deportacji pilzneńskich Żydów. Anarchiści chcieli zorganizować kontrdemonstrację w Pilźnie, jednak została ona zakazana. Mimo to na kontrdemonstracji pojawiło się ponad 100 osób, a kolejne 800 osób uczestniczyło w ceremonii przed synagogą w Pilżnie.

W Pilźnie pojawiło się tylko kilku neonazistów. Pewnie nie wiedzieli, że reszta zdecydowała się demonstrować w Pradze. Około 150 neonazistów zgromadziło się ma placu Palackiego w centrum Pragi, gdzie można demonstrować bez zezwolenia miasta.

Na placu pojawili się też antyfaszyści. Nie wiadomo czy doszło do incydentów po zakończeniu demonstracji.

Niestety czescy neonaziści zdecydowali się wprowadzić publiczność w błąd: część z nich trzymała w czasie akcji czarne flagi.

W środę 16 stycznia, 2 lata po zaaresztowaniu anarchisty Giannisa Dimitrakisa po napadzie na bank miały miejsce 3 zsynchronizowane ataki na banki i bankomat. Wszystko wydarzyło się w biały dzień, o 12 w południe. Zamaskowanych sprawców nie ujęto. W bankach wybito wszystkie szyby, podpalono bankomat, rozbito szyldy i dokonano innych zniszczeń.

Zaatakowany został Piraeus Bank na George Street 12, Attiki Bank na Omirou Street 23 Ethniki Bank na Omirou Street 30. W miejscach ataku rozrzucono ulotki następującej treści:

2 lata później...
NIE WYBACZYMY, NIE ZAPOMNIMY
Solidarność z G.Dymitrakisem, uwięzionym za napad na Ethniki Bank 16. stycznia 2006 roku
OGIEŃ WSZYSTKIM BANKOM

w najbliższy czwartek zapraszamy na film:
"Tajemnicze przygody Tomcia Palucha"
Wielka Brytania, 1993, reż. Dave Borthwick

Poklatkowa animacja Dave'a Borthwicka zrobiona podobną techniką co filmy z cyklu "Wallace i Gromit", ale utrzymana w znacznie mroczniejszej tonacji. "Tajemnicze przygody Tomcia Palucha" odwołują się w tytule do popularnej bajki Charlesa Perrault, kultowy film Borthwicka przeznaczony jest jednak zdecydowanie dla dorosłych.

***Przed filmem zapraszamy na pokaz slajdów ze zdjęciami związanymi z eksmisją Ungdomshuset w Kopenhadze***

http://www.rozbrat.org/dkf.htm

Pod hipermarketem Auchan we Wrocławiu odbyła się dziś pikieta zorganizowana przez sekcję wrocławską Związku Syndykalistów Polski w sprawie zwolnienia dyscyplinarnego związkowca Inicjatywy Pracowniczej z Zielonej Góry. Rozdano kilkaset ulotek (treść ulotek), rozwinięto transparent: "Dość represjonowania za działalność pracowniczą".

W ciągu pierwszych 40 minut akcja przebiegała bez większych zakłóceń. Jedynie jeden z ochroniarzy próbował najpierw przestraszyć aktywistów groźnym głosem, a następnie zapraszał do środka budynku. ZSP-owcy zignorowali go uznając, że jest niespełna rozumu. Akcja toczyła się dalej. Po upływie kolejnych 15 minut, gdy niemal wszystkie ulotki zostały już rozdane, a pikieta miała się ku końcowi, ochroniarz wrócił z ośmioma kolegami, na czele z „panią dyrektor ds. bezpieczeństwa", jak raczyła się przedstawić. Początkowo ochroniarze próbowali usunąć psujących wizerunek firmy aktywistów groźbami w rodzaju "bo wezwiemy policję", "to jest teren prywatny". Ponieważ ci nie dali się zastraszyć, pani dyrektor "ds. bezpieczeństwa" uznała, że pokona ZSP-owców "siłą argumentacji", co okazało się dla niej fatalne w skutkach.

O kampanii na rzecz bezpłatnego transportu już napisaliśmy na CIA. Wczoraj odbyła się kolejna akcja w Mińsku. Aktywiści przebrani za "antykontrolerów" rozdawali ulgowe talony za cenę zero rubli. Ludzie bardzo pozytywnie reagowali na happening.

Aktywiści kampanii na rzecz bezpłatnego transportu uważają, że swoboda poruszania się po mieście jest nie mniej ważna niż prawo do korzystania z miejskich parków. Według nich wprowadzenie bezpłatnych środków transportu pozwoli oszczędzić znaczące środki budżetowe przeznaczane obecnie na wydawanie biletów, utrzymywanie kiosków zakładu transportu miejskiego, pensje kontrolerów itp.

W kilkudziesięciu miastach europejskich, takich jak Hasselt w Belgii, Lübben w Niemczech, Compiègne we Francji, Türi w Estoni czy Novej Goricii w Słowenii funkcjonuje bezpłatny transport publiczny.

Tekst oświadczenia prasowego znajduje się tu w j. rosyjskim:

W zeszłą sobotę i niedzielę w Berlinie i Hamburgu odbyły się spotkania aktywistów z Polski zaangażowanych w kampanię przeciwko budowie elementów tarczy antyrakietowej w Polsce i Czechach.

Podczas spotkań omówiono przykłady skutecznych blokad niechcianych inwestycji (blokada budowy elektrowni atomowej w Żarnowcu) i znaczenie współpracy międzynarodowej dla osiągnięcia wystarczającej mobilizacji. Omówiono też mankamenty kampanii takich, jak kampania w Rospudzie, która – choć skuteczna – niepotrzebnie zantagonizowała ludność miejscową i opierała się na autorytecie odgórnych instytucji (Komisji Europejskiej), a nie oddolnej działalności społeczności lokalnej.

Ważne zwycięstwo miało wczoraj miejsce w sprawie politycznego więźnia Matta Lamonta. Otrzymał on informację z sądu, że jego sprawa odrzucona – co oznacza oficjalną kasację wydanego na niego wyroku. Matt Lamont został aresztowany 20 kwietnia 2002 roku i został oskarżony o próbę wysadzenia spotkania środowisk White Power w La Habra w Californi.

Uznano go winnym i skazano na 3 lata więzienia. Od czasu zwolnienia Matt stał się obiektem nieustających prześladowań ze strony lokalnej policji i federalnych agentów – więzienia w czasie zwolnienia warunkowego, przeszukań domu, bezpośrednich gróźb itp. W listopadzie zeszłego roku Mattowi grozili agenci FBI – chcieli informacji i grozili, że w jeżeli ich nie otrzymają, pójdzie odsiedzieć do końca wyrok. Odmówił współpracy pomimo tego, że nie miał żadnych informacji na dotyczących działalności „kryminalnej”.

Policja zastrzeliła 22-letniego studenta, anarchistę Matiasa Catrileo Quezadaę wspierającego Indian Mapuche podczas próby zajęcia zabranych plemieniu terytoriów w pobliżu południowego miasta Vilcun. Indianie Mapuche, żyjący w południowym Chile regularnie ścierają się z władzami, ponieważ te kontrolują ich ojczyste ziemie. Ostatni przypadek śmiertelny podczas zamieszek miał miejsce w 2003 roku.

Incydent zdarzył się 3 stycznia, w czwartek o świcie, kiedy to 25 Indian Mapuche i ludzi ich wspierających zajęli farmę i spalili karmnik dla zwierząt. Policja, która została wezwana, by bronić farmy, rozpoczęła pościg za grupą. Padły strzały w stronę uciekających. Niedaleko budynku szkoły policyjne kule dosięgły Matiasa - upadł z przestrzelonym żołądkiem i zmarł na miejscu.

Redakcja CIA składa wszystkim swoim czytelnikom i czytelniczkom serdeczne życzenia anarchizacji życia codziennego. Rewolucyjnej radości w obcowaniu i rozwijaniu serwisu CIA, jak też z przeróżnych, anarchistycznych, prospołecznych, wywrotowych działań. Niech grupy się mnożą i rosną w siłę! Niech ulotki zasypią miasta niczym śnieg! Niech pisma i książki anarchistyczne przejmą półki księgarń! Niech politycy przestaną "uprzyjemniać nam życie", a kapitaliści wieją na odgłos związkowych kroków! Niech bezdomni przejmą pałac prezydenta, a telewizja zacznie być naprawdę publiczna!

Byśmy z każdym rokiem byli bliżej rewolucji społecznej!