Świat

Pułapka budżetu partycypacyjnego – zarządzanie ubóstwem

Świat | Publicystyka | Tacy są politycy

Bezpośrednio po zwycięstwie Partii Pracowniczej w Brazylii w październiku 2003 r., dziennikarze największych dzienników finansowych napisali, że Luis Inacio (Lula) da Silva, wówczas kandydat na prezydenta, musi wykonać szereg kroków, by dotrzymać obietnic „fiskalnej odpowiedzialności” i umowy zawartej z Międzynarodowym Funduszem Walutowym w ramach 30 miliardowego pakietu „pomocy”. Redaktor „Financial Times” napisał:

“Pan da Silva musi działać szybko, by zdobyć reputację odpowiedzialności ekonomicznej. To oznacza właściwe decyzje przy obsadzie odpowiedzialnych stanowisk ekonomicznych, odłożenie w czasie obietnic zmian społecznych i skoncentrowanie się zamiast tego na jeszcze bardziej restrykcyjnej polityce fiskalnej [bardziej restrykcyjnej niż polityka poprzedniego rządu Cardoso], aż do momentu, gdy spadnie stosunek długów do PKB.
Kenneth Rogoff, wysoko postawiony ekonomista przy Międzynarodowym Funduszu Walutowym ostrzegł, że jak by na to nie spojrzeć, „reform strukturalnych w Brazylii, które muszą zostać zrealizowane przez rząd da Silvy, nie da się przeprowadzić bezboleśnie… Nie ma innego wyjścia, jeśli społeczność międzynarodowa ma zachować zaufanie do brazylijskiego systemu finansowego i jeśli ma on uniknąć całkowitej zapaści.”

I tu właśnie jest sedno problemu: jeśli Brazylia ma nadal spłacać uciążliwy dług wobec zagranicznych wierzycieli, będzie konieczne przeznaczenie na ten cel 3,6 miliarda Reali miesięcznie. Te pieniądze nie będą mogły być przeznaczone na finansowanie publicznej służby zdrowia (już i tak znajdującej się na krawędzi zapaści), szkół i płac dla pracowników sektora publicznego.

Obserwatorzy międzynarodowego kapitału finansowego – MFW i Bank Światowy – domagają się wciąż bardziej restrykcyjnej polityki finansowej. Co to mogłoby oznaczać dla pracowników sektora publicznego w Brazylii?
W liście napisanym do Luli przed wyborami, Federacja Pracowników w Brasilii podkreśliła, że nie jest możliwe pogodzenie potrzeb mas pracowników brazylijskich - którzy głosowali na Lulę i Partię Pracy, aby zakończyć 8 lat zaciskania pasa - z żądaniami MFW i BŚ. Pracownicy napisali, m.in.:

„W ciągu ostatnich 8 lat, nasze zarobki zostały zamrożone. Pilnie potrzebujemy podwyżki w wysokości 89,12% tylko po to, by utrzymać się na powierzchni. To żądanie zostało wysłane przez federację pracowników państwowych i miejskich do obecnego prezydenta Fernando Henrique Cardoso. Towarzyszyły temu żądania dotyczące m.in. zachowania parzystości pomiędzy czynnymi i emerytowanymi pracownikami sektora publicznego, stworzenie kontraktu ramowego dla wszystkich pracowników sektora publicznego w Brazylii, odbudowanie podstawowych usług społecznych, które zostały zniszczone w trakcie prywatyzacji i deregulacji, oraz uznanie 56 podstawowych praw pracowników sektora publicznego, które zostały zlikwidowane.

Pan Cardoso zignorował nasze żądania. Podpisał zamiast tego umowę z MFW dotyczącą spłaty długów, która będzie oznaczać drakoński plan dostosowania strukturalnego i który pozostawi Brazylię jeszcze bardziej zubożałą. Warunki dyktowane przez MFW oznaczają, że aby spłacić odsetki na długach z 2003 r. oznaczałoby wprowadzenie cięć budżetowych w wysokości dodatkowych 53 milionów Reali.

W bieżącej sytuacji, kiedy Brazylia jest grabiona, a jej mieszkańcy wykrwawiają się na śmierć, nawet wypłata naszych bieżących wynagrodzeń i świadczeń emerytalnych stoi pod znakiem zapytania.

Towarzyszu Lula. Jesteśmy przekonani, że teraz nadszedł moment, żeby zmienić kurs. Teraz albo nigdy. Właśnie dla tej chwili stworzono Partię Pracowników 23 lata temu i dla osiągnięcia tego celu rozwinęła się w masową partię brazylijskiej klasy pracującej. Dziś, miliony pracujących i wyzyskiwanych ludzi wspierają Pana kandydaturę, ponieważ widzą w zwycięstwie Pana i Partii Pracowników możliwość kroczenia do godnej przyszłości dla młodzieży i dla tych, którzy zarabiają na swoje utrzymanie. Widzą możliwość zbudowania podstaw do stworzenia prawdziwie demokratycznego i suwerennego kraju, gdzie to lud – a nie MFW – określa naszą przyszłość.”

Na swoim pierwszym przemówieniu po wygranych wyborach, Lula przyrzekał szybkie działania, aby zmniejszyć skalę zjawisk takich, jak niedożywienie i jednocześnie chciał uspokoić inwestorów, że zamierza prowadzić „umiarkowaną” i „odpowiedzialną” politykę ekonomiczną.

Lula powiedział: “Nawet z restrykcjami budżetowymi jesteśmy przekonani, że będzie możliwe od pierwszego dnia rozpoczęcie energicznych działań w dziedzinie socjalnej.” Lula wskazał na przykład samorządów w rękach Partii Pracowników w brazylijskich miastach i regionach, aby udowodnić, że odpowiedzialność fiskalna i „kreatywność socjalna” mogą iść ramię w ramie, aby zaspokoić aspiracje „ogółu brazylijskiego społeczeństwa”.

Co oznaczała “kreatywność socjalna” w Porto Alegre

Idea wprowadzenia odpowiedzialności fiskalnej jednocześnie z “kreatywnością społeczną” od dawna była lansowana przez pewne skrzydło wewnątrz Partii Pracowników.

W Porto Alegre i w całym stanie Rio Grande do Sul wprowadzono “kreatywne” ustawodawstwo, określane mianem “budżetu partycypacyjnego”. Władze Porto Alegre zdominowane przez Partię Pracowniczą pierwsze wprowadziły „budżet partycypacyjny” 13 lat temu, nazywając go „innowacyjną formą zarządzania”. Inne miasta i regiony, w których rządziła PP wkrótce poszły tą samą drogą.

Dziś, wiele osób, zarówno członków partii, jak i osób nie będących członkami PP wspiera ideę stworzenia „Paktu Społecznego” pomiędzy „podmiotami społeczeństwa obywatelskiego” po październikowym zwycięstwie wyborczym. Dla nich Porto Alegre, ze swoim „budżetem partycypacyjnym”, jest drogą naprzód.

Czym jest “budżet partycypacyjny” i dlaczego Bank Światowy nazwał władze miasta Porto Alegre „najlepszym uczniem” Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego?

Budżet Porto Alegre, tak jak w przypadku wszystkich miast w Brazylii jest częścią budżetu określonego przez rząd federalny. System budżetowy zakłada, że każdy region musi wpłacać swoją część funduszów na pokrycie długu zagranicznego przygniatającego Brazylię: 300 miliardów dolarów. Władze regionów określają z kolei część długu, która musi zostać spłacona przez władze miejskie poszczególnych miast znajdujących się w regionie. W ten sposób, wszystkie szczeble władz są bezpośrednio zaangażowane w spłacanie długu zagranicznego. Rząd federalny nie musi sam się martwić obsługą długu.

“Partycypacyjny” aspekt budżetów regionalnych i miejskich dotyczy tylko stosunkowo małej części całości budżetu. Nie może być mowy o podważaniu zasadności spłacania długu zagranicznego – choć jest to najpoważniejszy element budżetu. Spłata długu jest automatyczna i nigdy nie została podważona przez burmistrzów i gubernatorów należących do Partii Pracowników.

Co stanowi o “partycypacyjności” procesu? Otóż organizacje pozarządowe, stowarzyszenia, związki zawodowe mogą na równej stopie określać priorytety budżetowe tej części budżetu, która pozostała po spłaceniu długu. Innymi słowy, oczekuje się od nich, że pomogą „dystrybuować” niedobory budżetowe. Te organizacje stają się więc częścią procesu zarządzania ubóstwem. Dlatego działacze Partii Pracowników, którzy nie zgadzają się z tym modelem przezwali go „partycypacyjnym zaciskaniem pasa”.

Dla przykładu, dyskusja może się odbywać na temat tego, czy wyższym priorytetem jest naprawa kanalizacji, która regularnie ulega awariom, co ma śmiertelne konsekwencje w slumsach i ubogich dzielnicach, czy płacić urzędnikom państwowym, którzy czasem nie otrzymują pensji przez 4, 5 lub nawet 8 miesięcy? Czy należy zamknąć przychodnię, przez co pozbawi się tysięcy rodzin pracujących minimalnego dostępu do służby zdrowia, aby móc zbudować dopływ bieżącej wody? Czy należy dokonać odwrotnego wyboru?
Zaangażowanie różnych organizacji – a zwłaszcza związków zawodowych – do podejmowania tak upadlających wyborów powoduje, że te organizacje przestają bronić interesów własnych członków. Zamiast tego, stają się przekaźnikami polityki dyktowanej przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.

“Najlepsza Aternatywa” Banku Światowego

Nic więc dziwnego, że Bank Światowy przetłumaczył, opublikował i rozprowadzał propagandowy podręcznik napisany przez byłego burmistrza Porto Alegre z ramienia Partii Pracowników, Tarso Genro i Urbitarana de Souza pod tytułem: “Budżet partycypacyjny: doświadczenie Porto Alegre”.
Z tego podręcznika Banku Światowego możemy np. się dowiedzieć, że w roku 2000, 140 miast w całej Brazylii (z czego 73 znajdywało się pod rządami Partii Pracowników, a 67 pod rządami centroprawicy) zaimplementowało „budżet partycypacyjny”.

Brazylijska prasa głównego nurtu poświęciła dużo uwagi “budżetowi partycypacyjnemu”. O Estado de Sao Paulo opublikowało w marcu 2001 r. wywiad na pierwszej stronie z administratorem Banku Światowego w Brazylii, Victorem Vergarą. W artykule podkreślono użyteczność „budżetu partycypacyjnego” w celu realizacji programu restrukturyzacji (SAP) prowadzonego przez Bank Światowy i Międzynarodowy Fundusz Walutowy.
W odpowiedzi na pytanie dziennikarza o to, jak Bank Światowy ocenia “budżet partycypacyjny”, Vergara odpowiedział: “To jedno z najbardziej pozytywnych i innowacyjnych doświadczeń w całej Ameryce Łacińskiej. To nowoczesna metoda zarządzania, która zwróciła uwagę wielu na tym kontynencie. Bank Światowy przetłumaczył na język Hiszpański książkę byłego burmistrza Porto Alegre Tarso Genro na ten temat. Rozprowadziliśmy już 2,5 tys. egzemplarzy książki w dziewięciu krajach Ameryki Łacińskiej.”

Na pytanie, dlaczego Bank Światowy patrzy na ten model w tak pozytywny sposób, Vergara odpowiedział: “to nowoczesna forma zarządzania, która zmienia demokrację przedstawicielską w demokrację uczestniczącą, w podejmowanie decyzji za pomocą konsensusu.”
Następnie, dziennikarz zapytał, czy ten model może być wprowadzany tylko przez “lewicowe” rządy. Vergara na to: „Wcale nie. Budżet partycypacyjny nie ma żadnych podstaw ideologicznych. To po prostu metoda podejmowania decyzji. Nikt nie twierdzi, że to model idealny, ale wydaje się, że nie ma lepszej alternatywy.”

Metoda “zapobiegania wybuchom społecznym”

Ta “metoda podejmowania decyzji” jest w istocie w pełni zgodna z polityką Banku Światowego. Od wielu lat, przewodniczący Banku Światowego James Wolfensohn ostrzegał, że w rezultacie wprowadzania reform i restrukturyzacji zalecanej przez Bank Światowy i MFW, „liczba konfliktów społecznych i wybuchów niezadowolenia nasila się, środowisko ulega dewastacji, a różnice pomiędzy biednymi, a bogatymi powiększają się” (cytat z przemówienia na zebraniu Rady Banku Światowego w Waszyngtonie we wrześniu 1999 r.).

Wolfensohn wielokrotnie doradzał, by zacząć współdziałać ze związkami zawodowymi i ruchami protestu społecznego, aby zapobiec takim wybuchom społecznym. Na spotkaniu z organizacjami pozarządowymi w Pradze we wrześniu 2000 r. Wolfensohn powiedział:

“Staramy się pośrednio zasugerować rządom poszczególnych krajów, że nie można narzucić planu rozwoju społecznościom i grupom ludzi, że należy przeprowadzić konsultacje i doprowadzić do tego by stali się oni właścicielami tego procesu. Nie powinniśmy tworzyć planów w Waszyngtonie, czy La Paz, ale powinniśmy zaprosić do udziału ludzi.”

Przewodniczący Banku Światowego powiedział jasno, że rola przeznaczona dla organizacji pozarządowych i ogólnie dla “społeczeństwa obywatelskiego” polega na “oddaniu głosu ludziom tak, aby mogli aktywnie uczestniczyć w określaniu, planowaniu i wykonywaniu projektów Banku Światowego i udzielanych pożyczek.”

W Światowym Raporcie Banku Światowego o Stanie Rozwoju na Świecie na lata 2000/2001 tak podsumowano strategię “Ataku na Biedę”: “Można ograniczać negatywne skutki społecznej fragmentacji dzięki tworzeniu formalnych i nieformalnych forów i kanalizowaniu energii poszczególnych grup w procesy polityczne, tak aby ta energia nie koncentrowała się na otwartym konflikcie”.

Budżet partycypacyjny odrzucony w wyborach

Starając się zdyskontować swój wizerunek jako burmistrza Porto Alegre, Tarso Genro kandydował w wyborach na gubernatora w regionie Rio Grande do Sul w październiku 2003.

Wyniki wyborów nie pasowały do wyników osiąganych przez Partię Pracowników w całej Brazylii. Wszędzie oprócz Rio Grande do Sul elektorat PP zwiększył się w porównaniu z poprzednimi latami. Ana, działaczka organizacji dzielnicowych w Porto Alegre i członkini PP wytłumaczyła w wywiadzie dla gazety O Trabalho dlaczego, jej zdaniem, doszło do fiaska kandydata PP na gubernatora:

“W całym regionie, Tarso Genro otrzymał 11% mniej głosów, niż jego oponent, Oliwio Dutra w wyborach w 1998 r. Jeśli weźmiemy pod uwagę samo Porto Alegre, jego wynik był o 16% niższy niż Dutry. Stało się to jednocześnie z wielkimi sukcesami wyborczymi PP w wielu miastach w całej Brazylii. W wyniku tego, Partia Pracowników prawdopodobnie straci stanowisko gubernatora. [Późniejsze wydarzenia potwierdziły przypuszczenia Any].”

Dziennikarz zapytał Anę, czy wdrażanie polityki „budżetu partycypacyjnego” miało coś wspólnego z utratą głosów. Ana odpowiedziała:

„Nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Wystarczy zobaczyć, co się stało z Ubiratanem de Souzą, urzędnikiem odpowiedzialnym za sprawy budżetu w Porto Allegre i współautorem książki Banku Światowego o modelu Porto Alegre. De Souza starał się o mandat poselski pod hasłem „jestem kandydatem budżetu partycypacyjnego”. Gdziekolwiek się nie pojawił, w TV, radiu, na wiecach – nie mógł się powstrzymać od wysławiania swojego wkładu jako nadzorcy procesu nazywanego „budżetem partycypacyjnym”.
W październikowych wyborach De Souza otrzymał tylko 8 tys. głosów w całym regionie Rio Grande do Sul, a potrzebował przynajmniej 25 tys. aby zakwalifikować się do drugiej tury.”
Zapytana o to, czy na pewno porażka wyborcza była konsekwencją polityki „budżetu partycypacyjnego”, Ana odpowiedziała:

“Słuchaj, ludzie nie są głupi. Na początku wierzyliśmy w to, co mówili – że wreszcie będziemy mieli prawo głosu w określaniu priorytetów budżetowych. Byliśmy cierpliwi, zdając sobie sprawę, że nie wszystko może się zmienić z dnia na dzień. Ale stopniowo zaczęliśmy dostrzegać, że priorytety, które poddawaliśmy do rozważania i implementacji nadzorcom procesu „partycypacyjnego” nigdy nie były rozważane i wdrażane. Zawsze mówiono nam, że inni są w jeszcze gorszej sytuacji niż my i że nasze problemy „nie są priorytetami”. Powoli, zaczęliśmy sobie zdawać sprawę, z tego co działo się naprawdę. Zrozumieliśmy, że władze miejskie Partii Pracowników działające pod szyldem „partycypacyjnego” procesu sumiennie spłacały długi zagranicznym inwestorom – którzy nota bene nie zainwestowali nawet centa, by pomóc Brazylijczykom. Dlaczego bogaci i super-bogaci, którzy dorabiają się fortun spekulując naszymi zasobami mają otrzymywać spłaty, podczas gdy nam wiedzie się tak źle? Powiedziano nam, że kwestia długu nie może być poddana dyskusji. Jakw takiej sytuacji mówić o demokracji? Dowiedzieliśmy się, że władze PP dokładnie stosowały się do prawa Camata, które – zgodnie z wytycznymi MFW – wymaga, by płace pracowników sfery budżetowej nie przekraczały 60% budżetu. W Porto Allegre udało się „przebić” normy MFW obniżając tą sumę do 48% budżetu. To oznaczało masowe zwolnienia pracowników sfery budżetowej, a co za tym idzie masowe strajki nauczycieli i innych pracowników przeciwko twórcom systemu „budżetu partycypacyjnego”. Jednakże najważniejsze jest to, że zrozumieliśmy, że nasze najbardziej podstawowe potrzeby nie były zaspokajane i że w rzeczywistości sytuacja ulegała ciągłemu pogorszeniu. Ludzie zrozumieli, że „budżet partycypacyjny” był zwykłym oszustwem i nie chcieli mieć z tym nic więcej do czynienia.”

Ana opowiedziała też szczegółowo, jak okłamano organizację dzielnicową, której jest członkiem i o tym, jak pozamykano przychodnie w całej dzielnicy.

Brazylijczycy dali jasno do zrozumienia, że chcą prawdziwych zmian, a nie więcej zaciskania pasa przez „odpowiedzialną politykę fiskalną”. Dali też do zrozumienia, że nie dadzą się już tak łatwo nabrać na „kreatywną” i „innowacyjną” politykę społeczną opartą na „Paktach Społecznych” i „budżetach partycypacyjnych”. Zamiast tego, chcą, żeby rząd zerwał z MFW właśnie po to, by finansować programy społeczne, które są potrzebne, by Brazylia znów stanęła na nogi – wolna od dyktatu międzynarodowych korporacji i międzynarodowych instytucji globalnego kapitalizmu.

Joao Penha, luty 2003 r. tekst opublikowany w internetowym piśmie ZNET.

Grecja: Świąteczny prezent od anarchistów dla korporacji G4S plc

Świat | Militaryzm | Ruch anarchistyczny

Wczesnym rankiem, we wtorek 25 grudnia w wyniku ataku na bazę Group 4 company należącej do korporacji G4S plc spłonęło 9 samochodów patrolowych. Akcji dokonała grupa motocyklistów, którzy podjechali do strzeżonego parkingu i obrzucili swoje cele koktajlami mołotowa i ładunkami zapalającymi. Do incydentu doszło w jednej z ateńskich dzielnic – Kolonos. Policja uważa, że za akcję odpowiedzialni są anarchiści, którzy bardzo często dokonują tego typu ataków.

G4S plc zajmuje się ochroną, współpracuje z rządami wielu państw – przykładowo w Australii z Departamentem ds. imigracji w działaniach przeciw nielegalnym imigrantom. Korporacja łamie też prawa pracownicze, przez co stała się celem kampanii związków zawodowych.

Dania: 15 osób z Ungdomshuset postawiono w stan oskarżenia

Świat | Represje

15 spośród 36 aktywistów zatrzymanych podczas pierwszej fazy obrony centrum Ungdomshuset (1. marca) zostało postawionych w stan oskarżenia. Dziewięciu osobom zarzucono "(ciężkie) uszkodzenie ciała" policjantów za co grozi do ośmiu lat więzienia, sześciu "próbę uszkodzenia ciała". Ta ostatnia kategoria czynu stanowi "nowość" w systemie prawnym i nie wiadomo z jakimi represjami się wiąże. Jeden z profesorów z Kopenhagi podważa zasadność tego typu oskarżeń skoro nie ma dowodów że aktywiści mieli jakiekolwiek plany co do użycia broni, którą znaleziono w budynku.

Strajk okupacyjny w fabryce Frape Behr w Barcelonie

Świat | Prawa pracownika | Protesty

Pracownicy fabryki Frape Behr w Barcelonie przeprowadzili strajk okupacyjny fabryki w proteście przeciwko planom zwolnienia 295 pracowników. W strajku uczestniczą pracownicy zrzeszeni w związkach CNT, FTC-IAC, UGT i CCOO. Centrala firmy Behr mieści się w Stuttgarcie w Niemczech. Firma specjalizuje się w produkcji klimatyzacji dla samochodów i systemów chłodzenia silników. Filie firmy istnieją we Francji, Czechach, Włoszech, Brazylii, USA, RPA i właśnie w Hiszpanii.

CNT-AIT Barcelona organizuje akcje wspierające i wzywa do organizowania demonstracji pod ambasadami Hiszpanii na całym świecie w tym tygodniu i nacisku na władze regionu Katalonii.

USA: Każdy może protestować w centrum handlowym

Świat

W poniedziałek kalifornijski sąd orzekł, że każdy może protestować w centrum handlowym jeśli bojkotuje firmę lub sklep, który znajduje się właśnie w tym miejscu. Sąd Najwyższy stanu orzekł, że centrum handlowe w San Diego, które nie pozwoliło demonstrantom rozdawać ulotek przed sklepem łamało ich prawo wynikające z pierwszej poprawki do konstytucji, która gwarantuje wolność słowa.

USA broni rasizmu

Świat

Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło na lata 2008-09 budżet organizacji. Jedynym państwem głosującym przeciwko były Stany Zjednoczone ponieważ przewiduje on sfinansowanie dalszej części konferencji na temat rasizmu, która w 2001 roku rozpoczeła się się w Durbanie w RPA. USA wraz z Izraelem zbojkotowały wówczas imprezę, twierdząc, że ten ostatni kraj został na niej przedstawiony jako rasistowski.

Kolejny sojusz USA z fundamentalizmem

Świat | Blog

Grupa 80 tys. bojowników w Iraku, która jeszcze niedawno określana była mianem „terrorystów Al-Kaidy” sprzymierzyła się z wojskami USA. Bojówki określające się mianem „Przebudzenie” zaczęły współpracować z wojskami okupacyjnymi. Spowodowało to spadek przemocy ze strony tzw. „Al-Kaidy”, ponieważ tak wielu z jej członków zostało wcielonych do milicji opłacanych przez iracki rząd.

Jest to strategia znana nie tylko z Afganistanu, gdzie sojusznikami gwarantującymi zwycięstwo nad „fundamentalistami” byli ci sami fundamentaliści, którzy zmienili styl noszonych przez siebie nakryć głowy, ale także z programów w rodzaju „zero tolerancji dla przestępczości” w miastach gdzie panuje wszechobecna przemoc policyjna (Nowy Jork, Paryż). Skuteczność tych programów mierzy się upaństwowieniem zbrodni – czyli przeniesieniem przestępców na żołd państwa.

Dzięki tej strategii, można ogłosić sukces „walki z przestępczością”, czy „walki z terroryzmem” nie zmieniając w istocie wcale sytuacji ludności cywilnej. Cywile mogą się co najwyżej szczycić tym, że ci, którzy ich biją, grabią i mordują są przedstawicielami „prawa i porządku”.

Cel jednak zostaje osiągnięty: te zbrodnie nie figurują już w statystykach "przestępczości" ale w statystykach "skutecznych interwencji".

59 Czeczenów zatrzymano w pociągu

Kraj | Świat | Dyskryminacja

59 Czeczenów zatrzymano wczoraj w pociągu relacji Warszawa - Berlin. Czeczeni przebywają w Polsce legalnie, jednak nie mogą wyjechać poza granice kraju. Ubiegają się o status uchodźców. Wszyscy przebywali w niestrzeżonych ośrodkach dla cudzoziemców w woj. mazowieckim. Obecny ich status pozwala na swobodne poruszanie się tylko po Polsce. Teraz mogą trafić do strzeżonych ośrodków.

W Lubuskiem - po wejściu Polski do strefy Schengen i opuszczeniu przejść - straż graniczna nasiliła działania w terenie. Minionej doby na głównych szlakach komunikacyjnych regionu i miejscowościach pogranicza służbę pełniło 50 patroli. Obok własnych grup mobilnych pogranicznicy pracowali także z policją, strażą leśną i niemieckimi policjantami federalnymi. Więc wejście Polski do strefy Schengen oznacza więcej strażników na granicy.

USA: Anarcho-lalki w sklepach Walmart i Target

Świat

W Stanach od wielu lat aktywiści praktykują tzw. "shopdropping". Shopdroppers, to ludzie, którzy zostawiają przedmioty w sklepach. Przede wszystkim, przedmioty te powinny mieć aspekt polityczny lub być przeciwko mainstreamowej kulturze. W tym roku pojawiły się w sklepach lalki-anarchiści. Lalka-anarchista wyraźnie należy do czarnego bloku. Każda lalka ma maskę przeciwgazową oraz koktaile Mołotowa. Więc lalka-anarchista jest dość stereotypowa, jednak jest dość ciekawą alternatywą wobec innych lalek.

Wśród innych ciekawych przedmiotów w sklepach pojawiły się także koszulki antykapitalistyczne. Na jednej stronie widnieją twarze "trzech mędrców" - Bakunina, Marksa i Guevary (bez komentarza) w wesołych strojach- na drugiej stronie są hasła antykapitalistyczne.

Poniżej publikujemy zdjęcia.

Świąteczny film - Nadprodukcja. Terror konsumpcji.

Świat | Gospodarka | Wideo

Święta, święta, święta... a AlterKino.org nie zwalnia tempa!
Tym razem udostepniamy dla Was film, który podejmuje temat nadmiernego konsumpcjonizmu. Film w pewien sposób odnosi się do świątecznych igrzysk, gdzie obywatele toczą grę z własnym materializmem.

Nadprodukcja. Terror konsumpcji
Film porusza temat społeczeństwa konsumpcyjnego, jego zachowań, celów i braku szczęścia mimo możliwości zaspokojenia wszystkich materialnych potrzeb.

Autorzy filmu stawiają zasadnicze pytania:
- Dlaczego powszechnie obowiązujący konsumpcyjny styl życia wzbudza tyle sprzeciwów i wznieca rewolty antyglobalistów na całym świecie?
- Dlaczego przywilej robienia zakupów i dokonywania wyborów konsumenckich nie prowadzi automatycznie do szczęścia?
- Skąd bierze się poczucie pustki i osamotnienia jednostek pomimo materialnej zasobności społeczeństw zachodnich?

Umieść film na AlterKino - poradnik krok po kroku!

Nepal przestał być monarchią

Świat

Siedem głównych partii politycznych Nepalu zgodziło się na zniesienie nepalskiej monarchii i proklamowanie republiki w kraju. Nepal - rządzony przez króla już w XIII wieku - ma stać się republiką po planowanych na kwiecień wyborach do Zgromadzenia Konstytucyjnego, mającego opracować nową najwyższą ustawę kraju i zadecydować o nowym systemie politycznym Nepalu. Pod niedzielnym porozumieniem podpisało się wszystkie siedem partii, reprezentowanych w tymczasowym parlamencie, działającym od stycznia br. na mocy tymczasowej konstytucji, przyjętej 15 stycznia 2007 r.

Porozumienie umożliwia rozwiązanie kryzysu politycznego, do jakiego doszło w Katmandu we wrześniu, gdy dawni maoistowscy rebelianci zrezygnowali z udziału w tymczasowym rządzie w związku z brakiem porozumienia w kwestii przyszłości nepalskiej monarchii. Opuszczenie rządu przez maoistów zostało odebrane jako poważny cios dla procesów pokojowych w Nepalu.

USA: FBI planowało masowe aresztowania

Świat

Jak podaje gazeta "the New York Times", były szef FBI J Edgar Hoover planował aresztować 12 tys. Amerykanów w 1950 r. Historycy i aktywiści dawno wiedzieli o planach FBI, ale dopiero teraz dokumenty Departamentu Stanu USA, którego dotyczą te plany, zostały odtajnione. Hoover przedstawił swoje plany prezydentowi Trumanowi tuż po wybuchu wojny w Korei w 1950 roku i poprosił prezydenta o zgodę na masowe aresztowania. Hoover także żądał od prezydenta zawieszenia prawa habeas corpus, które chroni obywateli przed bezprawnym aresztowaniem.

Artykuł

USA: Zwolniony za Dilberta

Świat | Prawa pracownika

David Stewart z Iowa został zwolniony z pracy w kasynie ponieważ powiesił komiks Dilberta w pokoju pracowników. Scott Adams, twórca Dilberta, bronił pracownika, jednak także poradził innym pracownikom jak wybrać odpowiedni komiks do pracy, aby nie obrazić pracodawcy.

Pracodawca Stewarta próbował także blokować jego ubezpieczenie dla bezrobotnych, jednak sąd uznał, że Stewart jest niewinny.

Wykluczenie ateistów z przestrzeni publicznej

Kraj | Świat | Blog | Dyskryminacja

Przykład Douglasa Stewarta, dziewięcioletniego ucznia wyrzuconego ze szkolnej wigilii za ateizm, prowokuje do refleksji. Prawicowe komentarze jakie pojawiły się na necie nie dostrzegały problemu. Skoro, chłopak jest niewierzący to po co ma obchodzić wigilie. My, katolicy, "nie pchamy się" na święta innowierców. Cytuje: " inowiercy pchają się tak do chrześcijańskich tradycji. Katolicy nie obchodzą hanuki, czy Święta Światła, dlaczego więc ateista ma obchodzić Boże Narodzenie?"

Nikt z prawicowców nie zauważył, że ta wigilia była obchodzona publicznie. W szkole, w której pewnie mogą być ateiści, muzułmanie, buddyści…

Organizując wigilie klasową, władze szkoły nie tylko nie pomyślały o innowiercach, z premedytacją wykluczyły i napiętnowały niewierzącego. Jego brak uczestnictwa nie tyle dotyczył wigilii, co uroczystości klasowej wzmacniającej więzi w grupie.

Nawet gdyby Douglas Stewart nie został wykluczony, to zostałby wciągnięty w rytuał sprzeczny z jego tożsamością. I tu pojawia się główny problem.

Problemem jest obecność religii w życiu publicznym. Okazuje się, że obchodzenie pozornie neutralnych obrzędów stanowi element pacyfikacji i wykluczenia. A to dlatego, że nie są one neutralne. Wigilia szkolna, wigilia w pracy - elementy spajające wspólnotę (jako zebrania i zabawa) spajają ją pod określonym sztandarem.

Jest to jawna dyskryminacja innowierców i ateistów, ludzi o tradycjach świeckich.

Pozostaje tylko apelować o wrażliwość wspólnotową, która nakazuje likwidacje kultu z życia publicznego. Zamiast wigilii można zawsze zorganizować imprezę szkolną czy pracowniczą bez konotacji religijnych.

Jest to też apel do rodziców, którzy nie są katolikami, o naciskanie na władze w celu laicyzacji szkoły. Wiem, że wiele osób boi się o małego ateusza, który idzie do poddać się edukacji publicznej. Bo jeśli dowiedzą się że nie klęka, może zostać wykluczony, skazany na ostracyzm szkolnej społeczności.

Potrzeba nam przestrzeni, gdzie każdy czuje się dobrze. Kościół nie jest takim miejscem.

Wielka Brytania: Wyrzucenie dziecka z klasowej wigilii

Świat | Dyskryminacja

Dziennik podaje, że w jednej ze szkół wyrzucono dziewięcioletniego ucznia z klasowej wigilii, ponieważ nie wierzyło w Jezusa. "Skoro nie interesuje go religia, to nie może celebrować narodzin Chrystusa" - stwierdził dyrektor szkoły Ian Davidson.

Dziennikarze sugerują, że była to kara, za laickie przekonania rodziców.

komentarz Oskiego

Kanał XML